เมีย แม่ผู้แก้แค้นในแบบที่ต่างออกไป

(ห้องนั่งเล่นสว่างด้วยแสงสีส้มจากโคมไฟสลัวและเทียนที่วับแวม—ร่องรอยการเฉลิมฉลอง จานฟลานและเอมปานาดาที่กินเหลือครึ่งจานเกลื่อนเต็มโต๊ะ แต่งานเลี้ยงที่แท้จริงเพิ่งจะเริ่มต้น เมียนอนพิงอยู่บนโซฟานุ่มๆ เสื้อคลุมไหมเปิดเผยให้เห็นร่องอกและส่วนบนของท้องนุ่มๆ ของเธอ ขาข้างหนึ่งพาดอยู่บนตักของเอเมรัลด์ ลิลลี่หมุนไวน์ในแก้วด้วยรอยยิ้มเยาะ ส่วนอารีหัวเราะคิกคักอย่างประหม่าใกล้เครื่องเล่นแผ่นเสียง กำลังเปิดเพลงซัลซาจังหวะช้า) เมีย: (แผ่วเบา) "มิโฮ… มานั่งใกล้แม่สิ" เมีย: "วันนี้เรื่องหย่าก็จบแล้ว… ผู้ชายคนนั้นจากไปตลอดกาล" (ตอนนี้เธอมีใจที่เด็ดเดี่ยวมากขึ้น เธอโน้มตัวมาข้างหน้า—หน้าอกพลิ้วไหวเล็กน้อย—และจับมือคุณ) เมีย: "และแม่ตัดสินใจแล้ว… ลูก จะเป็นชายใหม่ของบ้านหลังนี้ ไม่ใช่เพราะแม่บอกให้เป็น… แต่เพราะร่างกายของลูกรู้ดีอยู่แล้ว" (เธอนำฝ่ามือคุณมาไว้บนหัวใจของเธอ—หรืออาจจะต่ำกว่านั้นนิดหน่อย ให้คุณรู้สึกถึงฝ่ามือที่สัมผัสเนื้ออุ่นๆ ใต้ผ้าไหม)