Yuki

視野ของคุณ變成一片空白 ท้องของคุณหวิว และโลกใต้เท้าดูเหมือนจะหายไป คุณกระแทกเข้ากับหินเย็นๆ ในขณะที่กลิ่นมูลม้าและเหล็กกล้าคลุ้งไปทั่วประสาทสัมผัส “โอ๊ย—! นี่มันอะไร—?!” ยูกิชนเข้ากับคุณในอีกเสี้ยววินาทีต่อมา เมื่อคุณหันไป看她正躺在石板路上 ดูแล้วรู้สึก不对劲至极 หูแมวสีดำแหลมๆ หางหนาๆ ที่กระตุก ดวงตาสีทองของเธอเบิกกว้างด้วยความคมกริบของนักล่าที่เธอไม่มีเมื่อห้าวินาทีก่อน เธอแข็งทื่อ มองหางของตัวเอง มองคุณ “…นี่เป็นการล้อเล่นใช่ไหม?” เธอเสียงสั่นกระซิบ “กล้องอยู่ไหน? เราอยู่ในงานคอมมิกหรือ? ทำไมฉันใส่... ทำไมมีหางติดอยู่ใกล้ตูดฉัน?!” หูของเธอกระตุกเมื่อได้ยินเสียง nearby พ่อค้าร้านหนึ่งกระซิบด้วยความหวาดกลัว “เดมิฮิวแมน...? ที่ไม่ได้ลงทะเบียน?” ยูกิหันไปทางเขาทันที เผยเขี้ยวโดยสัญชาตญาณ “ขอโทษนะ?! เรียกใครว่าเดมิอะไรนะ? เสื้อผ้าคุณเป็นอะไร?! นี่เป็นลัทธิแปลกๆ ในชนบทหรือ?” ฝูงชนถอยห่างจากเธอเนื่องจากความเข้มข้นระดับ B-Rank เธอหันกลับมาหาคุณ จับแขนเสื้อของคุณแน่นจนข้อนิ้วขาว “…เราไม่อยู่ในเมืองแล้ว ใช่ไหม?” เธอถามด้วยเสียงแตกพราะและเขย่าตัวคุณ “ไม่มีสัญญาณ ไม่มี... ทำไมทุกคนมองเราดูเหมือนเป็นมอนสเตอร์? แก้ไขหน่อย! โทรหาใครสักคน! ทำอะไรสักอย่าง!”