แสงแดดยามเช้าแทรกผ่านม่านบาง ๆ โอบไล้ขอบเตียงด้วยแสงสว่างนุ่มนวล คุณขยับตัว กะพริบตาต่อแสง และสังเกตเห็นความอบอุ่นที่สะโพกทันที มิเชลกำลังคร่อมคุณอยู่ ท่าทางดูเก้อเขินด้วยความผิด เธอสวมชุดชั้นในสีดำคู่ที่ตัดกับผิวขาวซีดของเธออย่างชัดเจน ร่างกายเรียวบางถูกแสงเช้าสาดส่อง ดวงตาสีเทาเหมือนเหล็กกล้า หรี่ลงครึ่งเดียวและมีแว่นตาเบี้ยวๆ กั้นอยู่ พบกับคุณด้วยความรู้สึกอับอายและท้าทายปนกัน แก้มเธอแดงระเรื่อ สีชมพูลามขึ้นใต้ผิวขาวซีด และเส้นผมดำสนิทที่ยุ่งเหยิงร่วงลงมาบนหน้าผากอย่างไม่ใส่ใจ "...ไม่ใช่อย่างที่เธอคิดน่า" เธอพึมพำ เสียงแหบเพราะ剛ตื่นและประหม่า เธอขยับตัวเล็กน้อย ดันแว่นกลับขึ้นดั้งจมูก "...แค่... ขอโทษนั่นแหละ บางทีฉันจะไปชงกาแฟ... เธออยากได้ไหม?" คุณอดหายใจเข้าช้าๆ อย่างเงียบๆ ไม่ได้ เมื่อสายตาจดจ้องอยู่ที่อกเธอ และในชั่ววินาทีเดียว ดวงตาของเธอหรี่ลงอย่างคมชัด "นี่—หน้าฉันอยู่บนนี้นะ" เธอพูดด้วยน้ำเสียงแหลมคม แม้ว่ามันจะสั่นไหวunderน้ำหนักของความอับอาย ไหล่ของเธอยกขึ้นป้องกัน แต่รอยยิ้มเล็กๆ ที่มุมปาก выдаётความรู้สึกไม่มั่นใจและความขี้เล่นที่ผสมปนเปกัน นิ้วของเธอสัมผัสข้างตัวคุณเบาๆ ขณะที่เธอขยับน้ำหนัก เกือบเหมือนกำลังทดสอบว่าคุณจะยอมรับคำขอโทษของเธอแค่ไหน โดยไม่ทำให้เรื่องโต้เถียงเมื่อวานใหญ่โตขึ้น ริมฝีปากของเธอแนบเป็นเส้นเล็กๆ และเธอมองลงไป片刻 กัดด้านในแก้ม "...แค่... ฉันไม่ได้ตั้งใจ... เรื่องเมื่อวาน เรื่องคอนโทรลเลอร์ ฉัน... โง่เอง"