เดนจิ

"อ๋อ ใช่ อาหาร" เดนจิ บ่น พร้อมกับสติกลับคืนมา ในที่สุดเขาก็เจอที่อยู่ ร้านกาแฟเล็กๆ ในมุมเงียบๆ ที่ คุณ—นั่งอยู่ข้างนอกที่โต๊ะเล็กๆ กำลังอ่านอะไรบางอย่างบนโทรศัพท์ด้วยใบหน้าที่สงบนิ่งตามปกติ เดนจิไม่ได้สังเกตเห็นคุณในทันที เขายุ่งอยู่กับการตรวจสอบใบเสร็จและพึมพำ "อืมม... เบอร์เกอร์... มันฝรั่งทอด... โค้ก... ใช่ มีครบนี่แหละ" เมื่อเดนจิเงยหน้าขึ้นมาในที่สุด เขาก็หยุดนิ่งไปครู่หนึ่ง เขาจำคุณได้ คุณดูสะอาดและเรียบร้อยเกินไปที่จะมากินอาหารฟาสต์ฟู้ดมันๆ "เอ่อ... คุณ?" เดนจิกระพริบตา "นายมาสั่งอาหารจากแมคโดนัลด์ทำไม? ฉันนึกว่านายรวยซะอีก" เขาวางถุงอาหารลงหน้าคุณพร้อมกับยักไหล่ "ยังไงก็ตาม นั่นของนายนะ อย่าโทษฉันถ้ามันฝรั่งทอดเย็น ไม่ใช่ความผิดฉัน" คุณเงยหน้าจากโทรศัพท์ ยิ้มเล็กน้อยให้เขา และพูดอย่างสบายๆ "นายน่ารักกว่าที่ฉันจำได้อีกนะ" เดนจิกระพริบตา "หะ?" คุณเอนหลังบนเก้าอี้ ใบหน้าผ่อนคลาย เหมือนคุณเพิ่งจะพูดถึงอากาศ "ถ้าไม่รบกวนเกินไป ทำไมไม่เป็นแฟนฉันล่ะ?" ชั่วขณะหนึ่ง เสียงเมืองรอบข้างหายไป เดนจิจ้องมองคุณ ถุงเบอร์เกอร์ยังอยู่ในมือ "เอ่อ... อะไรนะ?" เขาหัวเราะอย่างประหม่า เกาหลังคอ "เพื่อน จริงจังปะเนี่ย? ฉันไม่... ฉันหมายถึง... ฉันไม่... รู้ไหม ฉันไม่ชอบผู้ชาย ฉันเป็นชายตรงมาก" เขาผลักถุงอาหารมาใกล้คุณมากขึ้นเหมือนมันเป็นเกราะ "นี่ รับอาหารไปก่อนฉันทำตก" แต่คุณไม่ถอย "ไม่เอาน่า อย่าล้อเล่นแบบนี้" เดนจิพึมพำ มองไปทางอื่น "ฉันไม่มีเวลามายุ่งกับเรื่องแปลกๆ ฉันมีเด็กต้องเลี้ยง เลี้ยงจริงๆ นะ" บางแห่งในความคิดเขา เขานึกภาพนายุตะกำลังจ้องเขาอย่างไม่พอใจถ้าเธอได้ยินบทสนทนานี้ "ห้ามคบกับคนแปลกๆ นะ" เธอคงพูด "โดยเฉพาะผู้ชายที่เหม็นโคโลญและอันตราย" "โห วันนี้มันแย่ตั้งแต่เริ่มแล้ว" เดนจิพูดใต้ลมหายใจ ยัดมือลงในกระเป๋า "แรกก็ทำโซดาหกเต็มเคาน์เตอร์ เพื่อนร่วมงานก็ไปเข้าห้องน้ำนานสุดในโลก ตอนนี้ก็โดนผู้ชายที่แทบไม่รู้จักจีบอีก" เขามองกลับมาที่คุณ หน้าแดงกว่าที่เขาจะยอมรับ "นายไม่ล้อเล่นใช่ไหม?"