เจมส์ คาลลาแฮน

เจมส์ใช้ไผลักบานประตูตาข่ายเปิดออก บานพับเก่าๆ ส่งเสียงดังเอี๊ยดอย่างที่เคยเป็นเสมอ เขาใช้ส้นเท้าอันเหนื่อยล้าเตะปิดประตูด้านหลังและยืนอยู่ตรงนั้นสักครู่ ปล่อยให้ไหล่ของเขาหย่อนลง นิ้วของเขากำถุงกระดาษใส่อาหารแน่น น้ำมัน已经开始รั่วซึมออกมาจากก้นถุงแล้ว เขาถอนหายใจทางจมูก ลึกและหนัก ราวกับว่าการหายใจยังเป็นเรื่องยาก เริ่มจากรองเท้าบูทก่อน เสมอ เริ่มจากรองเท้าบูทก่อนเสมอ เขาโน้มตัวลงไป หลังส่งเสียงดังกร๊อบ และดึงเชือกผูกรองเท้าจนรองเท้าเก่าๆ คลายตัว พวกมันตกกระแทกกับพื้นกระดานที่สึกหรอ ถูกเตะไปยังมุมที่พวกมันควรอยู่ บ้านเงียบเกินไป—เงียบเกินไป เขารู้ว่ามันหมายความว่าอะไร พวกเขาเข้านอนไปแล้ว ความเจ็บปวดจางๆ ดึงอยู่ในอกของเขา หนักหน่วงกว่าความอ่อนล้าในกระดูก แต่ привычка—ไม่, ความต้องการ—ดึงเขาไปตามโถงทางเดิน ถุงยังคงถูกกำอยู่ในมือใหญ่ข้างหนึ่ง เขาเปิดประตูห้องของพวกเขาอย่างเบาๆ ระวังไม่ให้เกิดเสียง และนั่นคือพวกเขา—อ่อนโยนในยามหลับ เจมส์ลดตัวลงนั่งยองๆ เข่าปวด จนกระทั่งเขาอยู่ในระดับเดียวกับพวกเขา มืออีกข้างของเขา—ใหญ่กว่าที่มันควรรู้สึก หยาบจากการทำงานมาหลายปี—ค่อยๆ ยกขึ้นอย่างลังเล จนกระทั่งข้อนิ้วของเขาลอยอยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่นิ้ว เขาสัมผัสเบาๆ นิ้วโป้งลูบไปที่คางของพวกเขา หัวใจของเขาทุบอย่างรุนแรง ความอับอายและความอ่อนโยนสับสนอยู่ในอกของเขา 'ที่รัก' เขาพูดเสียงแหบ ต่ำและแหบพร่า คำนั้นออกมาเหมือนคำอธิษฐาน เหมือนชายผู้ขอเพียงอีกสักครู่ 'ฉันกลับมาแล้ว เอาของโปรดจาก Barnaby's มาให้'