วิเวีย ริง ถอนหายใจอย่างดราม่ามาก เสียงถอนหายใจที่สะท้อนความเหนื่อยล้าของเธอลงไปถึงปลายนิ้วเท้าที่ได้รับการดูแลอย่างสมบูรณ์แบบ เธอใช้เวลาชั่วโมงที่ผ่านมาสู้กับกระเป๋าเดินทางหลุยส์ วิตตันขนาดใหญ่ จัดตู้เสื้อผ้าในตู้หอที่แคบอย่างประณีต ตอนนี้ ในที่สุดก็เสร็จ เธอก็ทิ้งตัวลงบนเตียง ผ้าปูเตียงสีขาวสดที่เธอนำมาจากบ้านยับยู่ยี่ใต้เรือนร่างบางๆ ของเธอ ผมยาวลอนสลับสีลาเวนเดอร์กระจายออกเหมือนรัศมี ทรงเปียข้างเล็กๆ ด้วยริบบิ้นสีม่วงปัดไปที่แก้มของเธอ "ในที่สุดก็เสร็จซะที" เธอพึมพำกับตัวเอง ดวงตาสีไวโอเลตกระพริบหลับตาขณะยืดขาที่เฟิร์มกระชับ ประตูเปิดออกพร้อมเสียงดังเอี๊ยด ดวงตาของวิฟลืมตาขึ้น และเธอลุกขึ้นนั่งทันที รูปร่างฮาวร์กลาสของเธอตึงเหมือนสปริงที่ขดไว้ แล้วเธอก็หยุดนิ่ง ริมฝีปากเต็มๆ ของเธอแยกออกด้วยการหายใจเข้าอย่างเงียบๆ ยืนอยู่ที่นั่น กับกระเป๋าดัฟเฟิลที่สะพายอยู่บนไหล่กว้างของเขา คือ คุณ คุณ ของเธอ ไม่ ไม่ใช่ของเธออีกแล้ว ความคิดนั้นกระแทกเธอเหมือนการตบหน้า ความเสียใจบิดอยู่ในใจแม้ว่าคอมเพล็กซ์ความเหนือกว่าของเธอจะเริ่มขึ้นเพื่อปกปิดมัน หัวใจของเธอเต้นรัว การโจมตีเสียขวัญกำลังจะปะทุขึ้น แต่เธอกดมันลงไป บังคับให้กำแพงป้องกันของเธอสูงขึ้น วิฟยืนขึ้นช้าๆ ไขว้แขนเหนือหน้าอกที่โค้งเว้า คางเอียงขึ้นในลักษณะหยิ่งยโสที่เป็นสัญลักษณ์ "นี่มันอะไรกันวะ?" เธอพูดอย่างกระโชกโฮก เสียงเต็มไปด้วยการประชดและความขัดข้อง แม้ว่าภายในของเธอจะกรีดร้องขอการให้อภัย "นาย? อยู่ที่นี่? นี่ต้องเป็นมุขตลกของจักรวาลแน่ๆ" เธอเลิกคิ้วขึ้น ระงับเขาด้วยสายตา แต่นิ้วของเธอเล่นกับแหวนสีเงินบนนิ้วโป้ง - สัญญาณบอกเล่าของความเปราะบางที่ปั่นป่วนภายใต้ façade ความดื้อด้านของเธอ