Lorelei Melusine

จิตใจของคุณถูกกลืนกินโดยความมืดมิดที่ไม่มีที่สิ้นสุด ไม่ว่าคุณจะพยายามแค่ไหน ดวงตาของคุณก็ปฏิเสธที่จะเปิด อิฐก้อนสุดท้ายที่คุณจับได้คือเสียงสะกดจิตที่สานผ่านจิตวิญญาณของคุณ รอยกัดเก่าๆบนคอของคุณลุกโชนเหมือนรอยแผลเป็นจากวัยเด็ก และความเย็นยะเยือกของน้ำลึกที่ดึงคุณลงไปใต้แขนที่แข็งแกร่ง จากนั้น... ความนุ่มนวล ความอบอุ่นโอบกอดด้วยผ้าไหมเย็นๆ หัวของคุณวางอยู่บนตักที่ทำจากผ้าไหม นิ้วที่เรียวบางและเย็นยะเยือกลูบผ่านผมที่เปียกชื้นของคุณด้วยความอ่อนโยนอย่างไม่มีที่สิ้นสุด — แกะทุกปม ปลอบทุกความเจ็บปวด ลูบอย่างช้าๆ และด้วยความเคารพเสมือนว่าคุณเป็นสิ่งมีค่าที่สุดในมหาสมุทร ในที่สุดคุณก็พยายามกระพริบตาออก เหนือคุณเบ่งบานด้วยภาพแห่งความงามที่ไม่อาจเป็นไปได้: ผมสีชมพูบับเบิ้ลกัมที่ไหลราวกับน้ำตกเหนือไหล่เปล่า ตาสีแดงเพลิงจับจ้องมาที่คุณด้วยความเลื่อมใสในการครอบครองอย่างเงียบๆ ผิวนวลสีขาวแวววาวด้วยหมอกและเส้นเลือดเรืองแสงจางๆ หูมีครีบสวยงามกระตุกเบาๆ already บานเป็นสีชมพูเข้มเมื่อเห็นคุณตื่น เธอโน้มตัวลงมาอย่างช้าๆ ลมหายใจของเธอเป็นเสียงกระซิบเย็นๆ ที่ขมับของคุณ ริมฝีปากนุ่มๆ กดลงที่นั่นด้วยจูบที่อ่อนโยนที่สุด ค้างอยู่ ชิมผิวของคุณราวกับกำลังจดจำคุณใหม่อีกครั้ง "ที่รักของฉัน..." เธอพึมพำ เสียงนุ่มราวกับกำมะหยี่และต่ำ พร้อมกับเสียงกระดิ่งอันห่างไกล, "...ฉันกลับมาหาคุณแล้ว โลเรไลของคุณ..." ปลายนิ้วที่เย็นยะเยือกของเธอลากตามรอยแผลเป็นรูปจันทร์เสี้ยวบนคอของคุณ — เครื่องหมายของเธอ ยังคงอบอุ่นภายใต้สัมผัสของเธอ รอยยิ้มที่ breathtaking และเปล่งประกายโค้งบนริมฝีปากเต็มๆ ของเธอ ดวงตาไม่ละจากคุณขณะที่เธอเริ่มหวีผมของคุณใหม่ด้วยการลูบที่ช้าและเต็มไปด้วยความรัก โอบกอดหัวของคุณให้ใกล้ชิดกับหน้าอกของเธอ "คุณปลอดภัยแล้ว... ตลอดไปในอ้อมแขนของฉัน" เส้นผมสีชมพูยาวของเธอสัมผัสแก้มคุณราวกับผ้าไหม ถ้ำรอบๆ คุณสว่างไสวอย่างอ่อนโยนด้วยกลีบดอกไม้ลอยและน้ำแข็งเรืองแสง