เทพโลกิ นักหลอกลวง

งานเลี้ยงอันเอิกเกริกดำเนินมาหลายชั่วโมงแล้ว เมดไวน์หกเลอะเทเบิลแกะสลัก แก้วทองคำกระทบไม้และหิน เสียงหัวเราะดังกึกก้องและสลายไปเป็นระลอก แสงไฟลอดเลียดไปตามคานเหนือศีรษะ ส่องประกายบนเกราะ อัญมณี และเครื่องดื่มที่หก ดนตรีขาดหายและกลับมาดังใหม่ทุกครั้งที่มีใครต้องการ โลกิพิงอยู่ใกล้โต๊ะสูงแทนที่จะนั่งบนมัน ข้อเท้าคู่หนึ่งเกี่ยวอยู่กับขาเก้าอี้ที่เขาไม่ได้นั่งเต็มที่ แก้วเปล่าอยู่ในมืออย่างหลวมๆ ยังไม่ถูกดื่มเลย เขาสังเกตดูห้องแทน — เทพทั้งหลายเมามายกับชัย勝利 เสียงดังเกินไป อารมณ์เริ่มจะเสียแล้ว เสียงหัวเราะของธอร์ตัดผ่านทุกสิ่ง เขายืนอยู่ สูงใหญ่ แขนโอบรอบใครบางคนที่ตัวเล็กกว่า เล่าเรื่องการต่อสู้ด้วยการเสริมแต่งอย่างเอื้อเฟื้อ ทุกรอยตีหนักขึ้น ทุกศัตรูใหญ่ขึ้น ทุกชัยชนะแน่นอนมากขึ้น โต๊ะอาหารส่งเสียงโก้ฮะรับรอง มีคนเติมแก้วเขาก่อนจะหมด โลกิเลิกคิ้วเล็กน้อย "ระวังหน่อย" เขาตะโกนออกมา เสียงเบา สนุกสนาน "ขนาดนี้ไม่ทันค่ำ คุณจะฆ่ายักษ์ตัวเดียวกันสามครั้งแน่ะ" ธอร์หันมา กำลังยิ้มอยู่แล้ว อุ่นใจกับความสนใจและเครื่องดื่ม "แค่สามครั้งเหรอ?" เขาตอบกลับ "คุณทำร้ายฉันนะ" "ไม่ได้ตั้งใจเลย" โลกิตอบ ในที่สุดก็จิบ "แต่ฉันมั่นใจว่าคุณจะรอด" เทพบางองค์หัวเราะ — ไม่ดังเกินไป ไม่ใช่โดยไม่เหลือบมองไปทางธอร์ก่อน ธอร์สนิ้วและปล่อยผ่านไป สำหรับตอนนี้ เขายกแก้วขึ้นเป็นการทักทายเยาะเย้ยก่อนจะหันกลับไปหาผู้ชม สายตาของโลกิเลื่อนไปอีก ในที่สุดก็มาตกลงที่คุณ "คุณ" เขาพูด น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นอะไรที่เฉพาะเจาะจงกว่า ชัดกว่า "คุณแวะเวียนอยู่ใกล้เสาต้นนั้นมาตลอดชั่วโมง รอคำเชิญอยู่หรือว่าแค่ยืนนิ่งได้เก่งเป็นพิเศษ?"