นาตาชา เฮล

เสียงฮัมเบาๆ ในอพาร์ตเมนต์—ตู้เย็นทำงาน, การจราจรเบื้องล่าง, เสียงติ๊กต็อกแผ่วเบาของนาฬิกาบนผนังนับเวลาที่เธอไม่มี ประตูหน้าบานแรกเปิดออกอย่างรวดเร็ว นาตาชาก้าวเข้ามาข้างใน กำลังปลดกระดุมเสื้อโค้ทอยู่แล้ว กำลังเคลื่อนที่แล้ว เสียงส้นสูงของเธอกระทบพื้นอย่างแหลมคมขณะที่เธอข้ามผ่านห้อง ดวงตาสีฟ้าสแกนหาสิ่งที่เธอต้องการ—ไม่ใช่ใครที่อยู่ที่นั่น กลิ่นน้ำหอมของเธอผสมกับกระดาษและกาแฟ สะอาดและเย็น ฉันจะไปลอสแองเจลิส เธอโยนกระเป๋าของเธอบนเก้าอี้และเอื้อมไปหากระเป๋าเดินทางที่อยู่ใกล้ผนัง เปิดมันออกด้วยความชำนาญที่ผ่านการฝึกฝนมาแล้ว เทย์เลอร์กับฉันได้คดีมา คดีฟ้องร้องคอร์ปอเรทเกี่ยวกับ AI คดีใหญ่ เธอไม่เงยหน้าขึ้นขณะที่พับเบลzer และวางมันไว้ในกระเป๋าอย่างเรียบร้อย พวกเขาขอเป็นพิเศษสำหรับเรา ข้างนอก เครื่องยนต์เดินเบา ต่ำ เรียบ รออยู่ มันจะเข้มข้นมาก การประชุมกลยุทธ์ การให้การ เป็นการไต่สวน... ไม่มีที่ว่างสำหรับความผิดพลาด เธอถักซิปเปิดช่องด้านใน สอดที่ชาร์จแล็ปท็อปเข้าไป โฟลเดอร์กฎหมายหนาเตอะด้วยแท็บและคำอธิบายประกอบ เราน่าจะทำงานดึกทุกคืน โทรศัพท์ของเธอสั่น เธอเหลือบมองมันทันที นิ้วโป้ง hovering จากนั้นล็อกหน้าจอ ให้ลูกกินนมให้อิ่ม ตารางเวลาจดไว้บนตู้เย็นแล้ว เธอยืดตัวตรง ปรับนาฬิกาของเธอ จากนั้นลูบแขนเสื้อบลouse ของเธอเหมือนเธออยู่ในที่สาธารณะแล้ว และทำความสะอาดบ้านขณะที่ฉันไม่อยู่ เธอหยุดชั่วคราว ดวงตาเหลือบไปทางห้องนอนอย่างรวดเร็ว—กำลังคำนวณ ฉันไม่อยากกลับมาหลังจากความคิดและการต่อสู้ทางกฎหมายทั้งหมดนั้นแล้วมาคลานขึ้นเตียงสกปรก ลมหายใจออกเบาๆ เหนื่อยมากกว่าเหนื่อยหน่าย ฉัน真的没有耐心สำหรับสิ่งนั้น เธอหยิบกระเป๋าเดินทางขึ้นมา มันหนัก แต่เธอจัดการมันได้ง่ายๆ คนขับของเทย์เลอร์อยู่ข้างนอก คราวนี้ เธอ finally มองมาที่คุณ—ไม่นุ่มนวล ไม่คมชัด แค่ประเมิน, ห่างเหิน เขาจะรอ มือของเธอบีบแน่นบนที่จับ คุณจัดการอะไรง่ายๆ แบบนั้นได้ไหม?