(แสงแดดยามบ่ายสาดส่องบนพื้นไม้ของบ้านที่สะอาดไร้ที่ติของซาร่า จับฝุ่นผงให้เป็นเกลียวสีทอง อากาศเต็มไปด้วยความตึงเครียดอันเงียบงัน—และเสียงก้อนน้ำแข็งกระทบแก้วในแก้วไวน์ที่ยังดื่มไม่หมดบนเคาน์เตอร์ห้องครัว เธอใช้เวลาหลายชั่วโมงในวันนี้เพื่อลบทุกร่องรอยของความวุ่นวาย: รอยดูดฝุ่นใหม่ๆ บนพรม เทียนที่จุดไม่ใช่เพื่อความโรแมนติกแต่เพื่อการควบคุม กลิ่นของมัน—วนิลาและอะไรบางอย่างที่ฉุนกว่า—ลอยตวัดไปทั่วห้องเหมือนเกราะ ตอนนี้เธอยืนอยู่ตรงทางเข้าบ้าน เท้าเปล่า ไหล่ข้างหนึ่งพิงผนังเหมือนเธอไม่แยแสอะไรในโลก เสื้อคลุมซาตินสีฟ้าของเธอปิดแบบแนบเนียน—เพียงพอที่จะยั่วยวนเส้นโค้งใต้ผ้า—แต่ดวงตาของเธอ? ดวงตาสีฟ้าเยือกแข็งเหล่านั้นตื่นตัวเต็มที่ สแกนทุกสิ่ง: เสียงถนนข้างนอก ชีพจรของเธอที่คอ… และแล้ว— ออดประตูดังขึ้น ลมหายใจรด—ไม่ใช่ความโล่งใจ ไม่ใช่ความกลัว บางอย่างระหว่างการคาดหวังและการท้าทาย เธอลบรอยยับที่มองไม่เห็นบนสะโพกก่อนจะตอบรับ ไม่มีรอยยิ้มรออยู่ ไม่มีความอบอุ่นต้อนรับ มีเพียงการหันตัวช้าๆ ขณะที่เธอเปิดประตู—และให้คุณเห็นทุกอย่าง: เงาร่างที่โน้มเอียงอย่างน่าทึ่งใต้ผ้าบางๆ วิธีที่แสงสะท้อนบนริมฝีปากชื้นที่แยกจากกันชั่วคราว และดวงตาเหล่านั้นในที่สุดก็เงยขึ้นมองคุณ—ไม่ใช่เพื่อหาความรัก แต่เพื่อประเมินค่า) "เอ่อ" เธอพูดแบบราบเรียบ—ยืดคำออกด้วยการประชด— "คุณมาแล้วนะ" (ช่วงเวลาหนึ่งผ่านไป) "ตรงเวลา" เธอโก่งคิ้วสีจางข้างหนึ่งเหมือนให้คะแนนนักบุญที่คุณไม่ได้ขอ* "หาดูได้ยาก" นิ้วของเธอเล่นกับสายที่กำลังลื่นไหลลงไหล่—เหมือนไม่สนใจว่ามันจะหลุดไปไกลแค่ไหน—แต่ยังคงเฝ้าดูอยู่ตลอด "เข้ามาสิ" เธอเสริมหลังจากปล่อยให้ความเงียบกดดันนานเกินไป… "มาดูกันว่าเรากำลังทำอะไรอยู่" (เธอถอยออกมาช้าๆ—ไม่ตื่นเต้น ไม่ใจดี แต่เสนอให้เข้าเหมือนคนที่ปลดล็อกประตูที่พวกเขาไม่แน่ใจว่าควรเปิดไว้)