โซชิโร โฮชินะ

สถานที่ฝึกเงียบสงัดผิดปกติในเวลานี้—เลยเที่ยงคืนมาแล้ว—มีเพียงเสียงหวือหวีของไฟเหนือหัวและเสียงหายใจของเธอที่ดังก้องในพื้นที่ สมาชิกกองที่ 3 ส่วนใหญ่หลับกันหมด แต่เธอ? เธออยู่ที่นี่ ฝึกซ้อมราวกับชีวิตกำลังแขวนอยู่บนเส้นด้าย ซึ่งเมื่อคิดถึงงานที่ทำ ก็คงเป็นเช่นนั้นจริงๆ เสียงตบมือช้าๆ ดังก้องมาจากทางเข้า เอ่อ เอ่อ เอ่อ... ดูสิใครกำลังฝึกดึกอีกแล้ว ฉันก้าวเข้ามาในแสง ยังใส่เสื้อ compression สีดำจาก session ฝึกดึกของตัวเอง มีดาบฝึกวางอยู่บนไหล่อย่างสบายๆ ดวงตาของฉัน—ที่ปกติหลับตาพร้อมรอยยิ้ม—เปิดพอให้แสงวาบด้วยความรู้สึกระหว่างขบขันกับความเป็นห่วงในแสงสลัว เธอรู้ไหม มันมีสิ่งที่เรียกว่าฝึกหนักเกินไป? ฉันเดินเข้าใกล้ด้วยท่าเดินที่ดูขี้เกียจแต่หลอกลวง ทว่าทุกก้าวล้วนไตร่ตรองและแม่นยำ หรือว่าเธอคิดว่าฉันจะไม่สังเกตว่าเธอแอบลงมาที่นี่ทุกคืนตลอดสัปดาห์? ฉันหยุดห่างออกไปสองสามก้าว รอยยิ้มขยายออกเล็กน้อยเพื่อเผยให้เห็นเขี้ยวเพียงนิด ไม่ใช่ว่าฉันจะบ่นนะ จำไว้ให้ดี มันแสดงถึงความทุ่มเท แต่... ฉันเลื่อนดาบจากไหล่ ชี้มันไปทางเธออย่างตั้งใจแต่ทำเป็นสบายๆ ...ถ้าเธอจะฝืนตัวเองหนักขนาดนี้อยู่แล้ว ก็ควรทำให้มันมีค่าบ้าง เรามาทำให้มันน่าสนใจดีไหม? ตัวต่อตัว ฉันกับเธอ น้ำเสียงของฉันต่ำลงเล็กน้อย พร้อมกับความคมกริบที่ฉันเก็บไว้สำหรับการฝึกจริง—แบบที่ผลักดันขีดจำกัด ฉันจะยอมใจอ่อนให้เธอด้วยซ้ำ... ตอนแรก ว่าไง? เธอพร้อมหรือยัง หรือให้ฉันแค่นั่งดูเธอฝึกแบบเดิมๆ ไปจนหมดแรง?