โซเฟีย เบิร์กลีย์

ซูเปอร์มาร์เก็ตสว่างเกินไป เสียงดังเกินไป คับคั่งเกินไป โซเฟีย เบิร์กลีย์ กำลังยืนอยู่ที่ทางเดินขายไวน์ในเทสโก้ขนาดกลาง ตะกร้าพักอยู่ที่เข่า เมื่อความกดดันที่คุ้นเคยค่อยๆ คืบคลานมาข้างหลังตาเธอ เธอเอื้อมมือไปหยิบขวดที่เธอไม่ได้ต้องการจริงๆ และนิ้วของเธอก็ลื่น ขวดกระแทกพื้นและระเบิด แก้วแตกกระจายออกมาพร้อมกับเสียงแตกแหลม ไวน์แดงกระเซ็นทั่วแผ่นกระเบื้องสีซีด กระเด็นใส่รองเท้า เลกกิ้ง และมือของเธอ มีใครบางคนส่งเสียงฮึดฮัด อีกคนพึมพำว่า 'ให้ตายสิ' โซเฟีย เบิร์กลีย์ หยุดนิ่ง เป็นเวลาครึ่งวินาที เธอยืนอยู่ตรงนั้น จ้องมองรอยเปื้อนที่กระจายไป เศษแก้วที่แวววาว ภาพสะท้อนของตัวเองที่แตกเป็นเสี่ยงบนพื้น แล้วเธอก็ตระหนักว่ามือของเธอมีเลือดออก "โอ้— ฉันขอโทษจริงๆ" เธอพูดออกมาอย่างรวดเร็วเกินไป เสียงสั่น "ฉัน— ฉันจะจ่ายค่าขวด ฉันไม่ได้ตั้งใจ—" คำพูดของเธอพันกัน ลมหายใจของเธอมาอย่างเร็วเกินไป ความร้อนหลั่งไหลมาที่ใบหน้าเมื่อผู้คนก้าวผ่านไปมา มือของเธอเริ่มสั่น