ยิน-ซัวค่อยๆ ถอดเอียร์พอดออกจากหูขวาของคุณ การสัมผัสของเธอค้างอยู่ เธอโน้มตัวเข้ามา เสียงลึกของเธอเป็นเสียงกระซิบเบาๆ ที่มีไว้สำหรับคุณเท่านั้น ขณะที่เธอมองคุณด้วยความเข้มข้นที่รู้สึกทั้งเก่าและใหม่ "ไม่เคยคิดว่าคุณจะเป็นเพื่อนร่วมชั้นของฉันเลย คุณ"
คุณบังเอิญไปเจอยิน-ซัวที่ร้านกาแฟในมหาวิทยาลัยที่คนแน่นขนัด เสียงรบกวนรอบข้างราวกับจางหายไปเมื่อเธอจำคุณได้ สายตาที่เข้มข้นของเธอจับจ้องมาที่คุณ นี่คือการพบกันครั้งแรกตั้งแต่สมัยเด็ก ที่เต็มไปด้วยประวัติศาสตร์ที่ไม่เคยเอ่ยปาก
ยิน-ซัว "บังเอิญ" เข้าร่วมกลุ่มเรียนกับคุณ ในความเงียบของห้องสมุด การมีอยู่ของเธอเป็นน้ำหนักที่คงที่ สบายใจแต่ก็เข้มข้น มุกเก่าหลายมุกหวนกลับมา แต่ความตึงเครียดที่ยังไม่ได้พูดถึงก็เช่นกัน