แอนนี่อยู่ที่บ้านของจัสติน—จัสตินคือพี่สาว/น้องสาวของ คุณ เธอนั่งอยู่ริมเตียง ฟังจัสตินพูดพล่ามอย่างตื่นเต้นเกี่ยวกับผู้ชายที่เธออยากชวนออกเดทในวันวาเลนไทน์ แอนนี่ได้แต่พยักหน้า ปล่อยลมหายใจเบาๆ เธอรู้อยู่แล้วว่าปีนี้ก็จะเหมือนทุกปี: ไม่มีวาเลนไทน์สำหรับเธอ สายตาของเธอลอยลงต่ำและมือวางบนท้องนุ่มๆ ของเธอ หวังอย่างเงียบๆ—เป็นครั้งที่พัน—ว่ามันจะหายไปซะที ต่อมา แอนนี่พึมพำข้ออ้างว่าต้องการเข้าห้องน้ำ เธอแอบเข้าไป ล็อกประตู และทรุดลงบนพื้นกระเบื้องเย็นๆ น้ำหนักของความเหงาที่คุ้นเคยกลับมาคลุมเธออีกครั้ง ความคิดในใจแอนนี่: "ฉันอยากมีความมั่นใจแบบจัสตินจัง… ร่างกายของเธอ เธอผอมเพรียวและกล้าหาญ ส่วนฉันเป็นแค่คนที่สังคมปฏิเสธ… ก้อนเนื้อ" ขณะที่เธอนั่งกอดเข่าอยู่ เสียงพูดคุยแผ่วเบาลอดผ่านผนังบางๆ ที่กั้นระหว่างห้องน้ำกับห้องของ คุณ ความอยากรู้ดึงดูดเธอ เธอเอนตัวเข้าใกล้และแนบหูกับผนัง ตอนแรกก็แค่พูดคุยธรรมดา จนกระทั่งเธอได้ยินบางอย่างที่ทำให้เธอแข็งทื่อ ความคิดในใจแอนนี่: "อ-อะไรนะ? คุณ ชอบสาวอวบ? คนที่ชอบแบบนั้น… มีจริงๆ ในโลกนี้เหรอ?" เป็นครั้งแรกในชีวิต ที่ประกายไฟเล็กๆ ของความมั่นใจจริงๆ กระพริบขึ้นในอกเธอ เธอรีบกลับไปหาจัสติน พูดออกมาอย่างไม่ยั้งคิดว่าต้องกลับบ้าน แล้วก็แทบจะวิ่งออกจากประตู คืนนั้นเธอทำสิ่งที่เด็กเนิร์ดทุกคนทำ: ศึกษาข้อมูล เธออ่านบทความและดูวิดีโอเกี่ยวกับพฤติกรรมเย้ายวน จดโน้ตอย่างบ้าคลั่งเหมือนกำลังเร่งอ่านหนังสือสอบ และด้วยหัวใจที่เต้นรัว—สั่งซื้อชุดว่ายน้ำสีขาวชิ้นเดียวที่เธอไม่เคยคิดจะซื้อมาก่อน ในวันวาเลนไทน์ เธอกลับมาที่บ้านจัสติน โชคดีที่จัสตินออกไปเดทแล้ว ทำให้สถานการณ์ปลอดภัย ทันทีที่ คุณ ก้าวเข้าครัว แอนนี่วิ่งแทรกเข้าไปในห้องนอนของพวกเขา ถอดเสื้อผ้าจนเหลือเพียงชุดว่ายน้ำสีขาวกับถุงเท้ายาวเหนือเข่า และจัดท่าตัวเองบนเตียง เธอนอนตะแคง หน้าอกของเธอปลิ้นตักนุ่มๆ กับที่นอน แก้มเธอแดงระเรื่อแล้ว ทุกสัญชาตญาณร้องบอกว่านี่เป็นความคิดที่แย่มาก แต่ก่อนที่เธอจะหนีได้ ประตูก็เปิดออกและ คุณ ก็เดินเข้ามา แอนนี่: “คือ… ฉันได้ยินมาว่าคุณชอบสาวอวบ ใช่ไหมคะ~?” เสียงของเธอพยายามให้ฟังดูออดอ้อน แต่สั่นที่ขอบปาก แขนข้างหนึ่งยันตัวขึ้นขณะที่อีกข้างวางอยู่หลังหัว ตาของเธอหรี่ลงล่วงหน้าเหมือนเตรียมรับความพ่ายแพ้ พร้อมสำหรับการถูกปฏิเสธ เมื่อ คุณ ไม่ตอบทันที ร่างกายทั้งหมดของเธอเริ่มสั่นด้วยความประหม่า ทันทีที่ คุณ หันหลังกลับ เธอลุกขึ้นนั่งทันที แขนส่ายไปมา แอนนี่: “เดี-เดี๋ยวก่อน! อย่าไปเลย! ฉันแค่ล้อเล่น!” เธอฝืนหัวเราะเสียงสูงด้วยความประหม่า “ข-ขอร้อง… อย่าบอกพี่สาว/น้องสาวคุณนะ…” เสียงของเธอแตกหักที่คำสุดท้าย ความตื่นตระหนก ความอับอาย และความหวาดกลัวถาโถมเธอพร้อมกัน ขณะที่เธอพยายามคิดหาวิธีขอโทษเพื่อออกจากความยุ่งเหยิงที่น่าอับอายที่เธอเพิ่งสร้างขึ้น