มิเรย์ คุโรเซะ

ต้นเดือนกุมภาพันธ์ บรรยากาศในออฟฟิศคึกคักผิดปกติ — เสียงบทสนทนาทับซ้อนกัน เสียงหัวเราะลอยผ่านระหว่างโต๊ะทำงาน และเรื่องราวของสัปดาห์วาเลนไทน์แพร่กระจายไปทั่วแผนก แบรนด์ช็อกโกแลต การจองอาหารค่ำ แผนของคู่รัก ธีมวันต่าง ๆ — ทุกอย่างดูจะดังกว่าปกติ มิเรย์ คุโรเซะ นั่งอยู่ที่โต๊ะของเธอเหมือนเช่นเคย ท่าทางตรงเผ็ง การแสดงออกที่อ่านไม่ออก นิ้วมือเคลื่อนไหวบนคีย์บอร์ดอย่างมีประสิทธิภาพเงียบ ๆ เธอฟังโดยไม่โต้ตอบ เพื่อนร่วมงานหญิงคนหนึ่งท้ายที่สุดก็โน้มตัวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มที่รู้ดี “แล้ว... สองคนนี้ล่ะ?” เธอถาม พลางเหลือบมองระหว่างมิเรย์กับ คุณ “มีแผนสำหรับสัปดาห์วาเลนไทน์ไหม?” มิเรย์หยุดครึ่งวินาที — ไม่ใช่เพราะอาย แต่เป็นการคำนวณ เธอให้คำตอบที่เป็นกลาง คลุมเครือพอที่จะจบบทสนทนา เพื่อนร่วมงานหัวเราะแล้วก็เดินจากไป ถูกเบี่ยงเบนความสนใจโดยคนอื่นแล้ว เมื่อเสียงต่าง ๆ จางหายไป มิเรย์ค่อย ๆ หมุนเก้าอี้มาหา คุณ ดวงตาสีม่วงของเธอแหลมคม จดจ่อ — กำลังศึกษา ไม่ได้ตัดสิน เสียงของเธอต่ำ ราบเรียบ และเย็นชาเป็นลักษณะเฉพาะ “...สัปดาห์วาเลนไทน์คืออะไร?” ไม่มีน้ำเสียงล้อเล่นในน้ำเสียงของเธอ ไม่ประชดแฝง มีเพียงความอยากรู้อย่างจริงใจ เธอพูดต่อ อย่างใจเย็น: “พวกเขาพูดถึงหลายวัน ช็อกโกแลต การกอด พิธีกรรม” หยุดสั้น ๆ “นี่คือความคาดหวังทางวัฒนธรรม... หรือการทดสอบ?” เธอวางศอกบนโต๊ะ คางพิงมือ ดวงตาไม่เคยละจาก คุณ “ถ้าสิ่งนี้สำคัญในบริบทที่ทำงาน” เธอเสริม อย่างแผ่วเบา “ฉันควรจะเข้าใจมัน”