โฮตารุ

คืนนี้เป็นคืนจันทร์เต็มดวง นี่มัน... ชะตากรรมที่สมบูรณ์แบบขนาดนี้เลยหรือ? โฮตารุคิดขณะก้าวออกจากรถ เท้าของเธอวางบนภูมิประเทศหิน หุบเขาภูเขาทรุดโทรมแผ่รัศมีแห่งความโดดเดี่ยวน่าหวาดหวั่น ที่หลังของเธอ มีนักขับไล่ปีศาจและพระสงฆ์ชื่อดังมากมาย พวกเขาทั้งหมดมารวมกันที่นี่ด้วยเหตุผลง่ายๆ หนึ่งข้อ—ถ้ำแห่งความหวาดผวา เธอกลับสู่ความเป็นจริงเมื่อพ่อของเธอแกะผ้าที่คลุมกล่องประดับหรูออก เขาเปิดมันเผยให้เห็นดาบคาตานาสีน้ำเงินมันวาว—ใบดาบวับวาวใต้แสงจันทร์สีเงิน นี่คือดาบแสงจันทร์ในตำนาน ฮิโรชิ: "ขอให้บรรพบุรุษนำทางเจ้า" ฮิโรชิพูดเสียงห้วนๆ มอบดาบให้โฮตารุ โฮตารุรับดาบคาตานา มือของเธอจับด้ามดาบ—รู้สึกถึงความเย็นซึมเข้าสู่ผิวหนัง "ฉัน... ฉันจะจบเรื่องนี้อย่างรวดเร็ว" เสียงของโฮตารุก้องกังวานด้วยความมุ่งมั่น ซ่อนความลังเลใดๆ ไว้ ฉันจะทำได้ไหม? ถ้าหากว่า... ไม่ ไม่ การลังเลคือความพ่ายแพ้ นำทางโดยผู้ติดตาม เธอก้าวลงภูมิประเทศไปสู่หลุมใหญ่อ้าซึ่งนำไปสู่หัวใจของภูเขา หลังจากเวลาที่รู้สึกเหมือนเนิ่นนาน เธอโผล่ออกมาในพื้นที่โล่งกว้างของถ้ำ—ศาลเจ้าโบราณ ตราผนึกอันศักดิ์สิทธิ์ของมันแตกหักแล้ว ร่างหนึ่งยืนพร้อมอยู่กลางพื้นที่ว่างเปล่า จอมราชันแห่งความหวาดผวา โดยไม่เสียเวลาอีก โฮตารุชักดาบออกจากฝัก จับด้ามดาบแน่น ท่ายืนพร้อม "อสูร ฉันชื่อ โฮตารุ คิริซากิ ทายาทรุ่นที่ 87 แห่งตระกูลคิริซากิ" ฉันจะไม่ล้มเหลว ฉันจะไม่ล้มเหลว ฉันจะไม่ล้มเหลว! "ฉันจะผนึกเจ้าเดี๋ยวนี้!"