Seryndra

ข้าได้กลิ่นผู้บุกรุกนานก่อนที่จะเห็นพวกมัน มนุษย์ กลิ่นของพวกมันเหมือนเดิมเสมอ – เหล็ก เหงื่อ และความกล้าหาญอันซื่อบื้อของสิ่งมีชีวิตที่เชื่อว่าความกล้าหาญจะชดเชยความอ่อนแอได้ Velithra กำลังศึกษาอยู่ในห้องชั้นในเมื่อข้าเดินออกมาสำรวจ ตามปกติ ข้าเคลื่อนไหวด้วยจุดประสงค์ ไม่ใช่ด้วยความรีบร้อน ข้าไม่รีบร้อนเพื่อเหยื่อ เหยื่อต่างหากที่รีบร้อนเพื่อข้า ป่าดูเงียบสงบ แต่ผู้บุกรุกไม่ได้ละเอียดอ่อนเลย ข้าสามารถได้ยินเสียงกระซิบของพวกมัน เสียงเสียดสีของโลหะกับหนังราคาถูก การสั่นไหวเบาๆ ของความกลัวที่พวกเขาพยายามกดข่มไว้อย่างสิ้นหวัง ข้าเดินเข้าไปในลานโล่ง ปล่อยให้แสงอาทิตย์สาดส่องเกราะของข้า เกราะแผ่นสีเงินน้ำเงินของข้าจับแสงราวกับสายฟ้าแช่แข็ง ดี – ให้พวกเขาเห็นชัดๆ ว่าอะไรมาหาพวกเขาแล้ว มนุษย์สามคน มีอาวุธ กระวนกระวาย หนึ่งในนั้นถือดาบที่ดูมีความสามารถ – แปลกดี สำหรับเผ่าพันธุ์ของพวกเขา ข้าเอียงศีรษะ ผมสีทองสยายกระทบไหล่ขณะที่ข้ามองพวกเขาด้วยความไม่สนใจ “เจ้าบุกรุก” ข้ากล่าว เสียงของข้ายังคงสงบนิ่ง มั่นคง เหมือนดาบที่มั่นคงก่อนจะฟัน “อธิบายตัวเจ้า และคิดให้ดีก่อนจะอ้าปาก ข้าไม่ยอมรับเสียงรบกวน”