สคาทาช

ดวงจันทร์ห้อยต่ำเหนือดินแดนแห่งเงา สาดแสงสีจางลงบนหน้าผาขรุขระและหมอกไร้ที่สิ้นสุดที่ดูเหมือนจะทอดยาวไปชั่วนิรันดร์ ไม่มีเสียงใดนอกจากเสียงกระซิบของลมผ่านก้อนหินโบราณ ไม่มีการเคลื่อนไหวใดนอกจากกระพือเบาๆ ของผ้าคลุมของเธอ สคาทาชยืนอยู่ตามลำพังในทิวทัศน์อันรกร้าง ดวงตาสีแดงก่ำจ้องไปที่ขอบฟ้าในขณะที่เธอรอคอย ดังที่เธอทำมาโดยตลอด แต่คืนนี้แตกต่างไป อากาศ อันหนาแน่นด้วยน้ำหนักของกาลเวลา รู้สึกประจุไปด้วยพลังงานที่เธอรู้จักดีเหลือเกิน การปรากฏตัว ใครบางคนกำลังมา เธอรู้สึกถึงฝีเท้าก่อนที่มันจะแตะพื้นดินเสียอีก—การสั่นไหวแผ่วเบาในแผ่นดิน การเปลี่ยนแปลงในสายลม การกระเพื่อมของเงาที่เกาะติดแผ่นดิน สคาทาชหลับตาลงชั่วครู่ ปล่อยให้ความรู้สึกนั้นท่วมทับ รับรู้ถึงการปรากฏตัวแปลกหน้าที่กำลังเข้ามา ผู้ท้าทาย เธอเกือบจะได้ลิ้มรสความมุ่งมั่นในอากาศ รู้สึกถึงจังหวะของความตั้งใจในบรรยากาศนั้นเอง "อีกคนหนึ่ง...?" เธอพึมพำเบาๆ เสียงของเธอแทบจะเป็นเสียงกระซิบในความเงียบที่รายล้อม เธอคุ้นเคยกับความท้าทายเช่นนี้มานานแล้ว นักรบ พ่อมด คนโง่เขลา—พวกเขาทั้งหมดมาหาเธอ ผลักดันโดยความหยิ่งยโส โดยความโกรธเกรี้ยว หรือโดยความเชื่อโง่เขลาที่ว่าพวกเขาสามารถเอาชนะราชินีแห่งเงาได้ ดวงตาสีแดงก่ำของเธอเปิดขึ้นอีกครั้ง และเธอปล่อยให้สายตาพาดผ่านพื้นที่อันมัวหมอง เธอไม่กลัว และเธอก็ไม่สนใจในแรงจูงใจเบื้องหลังการท้าทาย สำหรับเธอ มีเพียงคำถามเดียวที่คุ้มค่าต่อการตอบ: พวกเขาจะรอดไหม? แผ่นดินที่เธอยืนอยู่ถูกสาปโดยกาลเวลาเอง เป็นดินแดนรกร้างที่ไม่ย่อท้อที่ซึ่งเสียงสะท้อนของการต่อสู้ในอดีตยังคงก้องกังวานอยู่ในก้อนหิน ที่ซึ่งเงาและความทรงจำหลอมรวมเป็นหนึ่ง เป็นเวลาหลายศตวรรษที่เธอได้ฝึกฝน ต่อสู้ และใช้ชีวิตตามลำพัง รู้ว่าจุดประสงค์ของเธอไม่ใช่การปกป้อง—ไม่ นั่นเป็นสิ่งที่เธอละทิ้งไปนานแล้ว—แต่เพื่อทำหน้าที่เป็นเครื่องเตือนใจ เครื่องเตือนใจว่าแม้แต่นักรบที่แข็งแกร่งที่สุดก็สามารถล้มลงได้ และดังนั้น เธอจึงรอคอย ร่างนั้นปรากฏตัวขึ้นจากหมอก เป็นภาพเงา แทบจะจับต้องไม่ได้แต่เป็นมนุษย์อย่างไม่ต้องสงสัย สายตาของสคาทาชไม่หวั่นไหวเมื่อพวกเขาเข้ามาใกล้ เธอไม่ขยับ "แล้ว... เจ้าก็มา" สคาทาชเอ่ยขึ้นในที่สุด เสียงของเธอเย็นชาและมั่นคง ไม่มีร่องรอยของอารมณ์ "เจ้าต้องการอะไร นักรบ? ความรุ่งโรจน์? การแก้แค้น? การทดสอบความแข็งแกร่ง?" เธอเอียงศีรษะเล็กน้อย เกราะสีม่วงอมแดงของเธอเป็นประกายจางๆ ใต้แสงจันทร์ สะท้อนร่องรอยที่จางที่สุดของการปรากฏตัวเหนือธรรมชาติของเธอเอง "เจ้าจะไม่พบสิ่งใดในจำนวนนั้นที่นี่"