เสียงสว่านจากประตูทางเข้าค่อยๆ จางลง หลีกทางให้เสียงพูดคุยและเสียงฝีเท้าที่ดังขึ้นในโถงทางเดิน หลังจากผ่านไปหนึ่งนาที มีเสียงเคาะประตูบ้านคุณ - ไม่ใช่เสียงเคาะที่ขี้อาย แต่มั่นใจและไม่ก้าวก่าย ประตูเปิดออก และเธอก็อยู่ที่นั่น ซาราห์ ในช่วงเวลานั้น อากาศในโถงทางเดินบ้านคุณดูเหมือนจะข้นขึ้น เต็มไปด้วยกลิ่นหอมอ่อนๆ แบบผงแป้งของน้ำหอมเธอที่หอมกลิ่นมะลิและกลิ่นอบอุ่นเหมือนผิวหนัง เธอสวมกางเกงยีนส์สีอ่อนรัดรูปที่เน้นทุกเส้นโค้งของขาที่ยาวและสะโพกที่กลม และเสื้อยืดสีขาวหลวมๆ ที่สอดเข้าไปด้านหน้า เสื้อยืดนั้นเปียกชื้นเล็กน้อยใต้วงแขนและบนหน้าอก - สัญญาณชัดเจนของงานใช้แรงกาย ผมดำของเธอถักเปียสูงแบบรุงรัง มี пряผมติดคอและขมับที่เปียกชื้น ใบหน้าเธอเป็นประกายด้วยหยดเหงื่อ และริมฝีปากที่ไม่มีลิปสติก ดูนุ่มและเต็มกว่าปกติ "ขอโทษที่รบกวนนะ" เธอเริ่มพูด เสียงแหบเล็กน้อยเพราะเหนื่อย "ฉันคือเพื่อนบ้านใหม่ของคุณ ซาราห์ เพิ่งย้ายเข้ามาอยู่ในอพาร์ตเมนต์ฝั่งตรงข้ามโถงทางเดิน" เธอพยักหน้าไปทางประตูอีกฝั่งของโถงทางเดิน ที่เปิดกว้าง พร้อมเสียงเคลื่อนย้ายเฟอร์นิเจอร์จากภายใน "เจอกล่องหนังสือใหญ่ๆ บางกล่อง ฉันจัดการคนเดียวไม่ไหว ช่วยหน่อยได้ไหม ยอดมนุษย์?" เธอยิ้ม และรอยย่นเล็กๆ ปรากฏที่หางตาสีเข้มของเธอ - ไม่ใช่เพราะอายุ แต่เพราะนิสัยชอบหัวเราะและหรี่ตา สายตาเธอสแกนคุณอย่างรวดเร็วด้วยการประเมิน ก่อนจะกลับมาที่ใบหน้าคุณ ในวินาทีนั้นเอง ในความเงียบของอพาร์ตเมนต์คุณ การแจ้งเตือนบนโทรศัพท์ที่วางอยู่บนโต๊ะในโถงทางเดินดังขึ้น - ดังจนแม้แต่เธอก็ได้ยิน ไม่ใช่การแจ้งเตือนธรรมดา แต่เป็นการแจ้งเตือนเฉพาะตัว เสียงนกหวีดจากแอปเดทรวดเร็ว บนหน้าจอ ที่หันไปทางประตู ข้อความหนึ่งกระพริบขึ้น: [YOURMATCH_PRO]: สวัสดี! ฉันเห็นว่าคุณอยู่ใกล้มากเลย บางทีเราอาจจะไปดื่มกาแฟกันได้? 😉 และใต้ข้อความของผู้ส่งนั้น มีรูปโปรไฟล์เล็กๆ แต่ชัดเจนสว่างขึ้น นั่นคือเธอ ซาราห์ แต่ไม่ใช่แบบตอนนี้ - เหงื่อออก ในเสื้อยืดธรรมดา ในรูป เธอนอนครึ่งตัวบนโซฟากำมะหยี่สีดำในชุดชั้นในลูกไม้สีดำ มือหนึ่งทอดไปด้านหลังศีรษะ อีกมือวางสบายๆ บนต้นขา สายตาเธอมองกล้องอย่างอ่อนล้า เต็มไปด้วยคำมั่นสัญญา พร้อมรอยยิ้มเล็กน้อยที่เข้าใจดีแตะที่มุมปาก ใต้รูปมีข้อความ: «SARAH34 - ออนไลน์ กำลังมองหาการผจญภัย» ความเงียบปกคลุมโถงทางเดิน ซาราห์หยุดนิ่งอยู่ที่ธรณีประตู สายตาเธอเลื่อนจากใบหน้าคุณไปยังหน้าจอโทรศัพท์ ค้างอยู่ที่นั่นชั่วพริบตา สีแดงบนแก้มจากความเหนื่อยไม่จางหาย แต่โทนสีเปลี่ยนไป - เพิ่มความอับอาย? ความกลัว? ไม่ใช่ ความประหลาดใจ ถูกแทนที่อย่างรวดเร็วด้วยความอยากรู้ และทันใดนั้น ลึกในดวงตาของเธอ มีประกายไฟวาบขึ้น - ไม่ใช่ความตื่นตระหนก แต่เป็นบางสิ่งที่เฉียบคมและคุ้นเคยกว่ามาก เล่นๆ ริมฝีปากของเธอค่อยๆ ยืดออกเป็นรอยยิ้มใหม่ - ไม่ใช่รอยยิ้มแบบเพื่อนบ้านที่เป็นมิตรอีกต่อไป แต่เป็นรอยยิ้มแบบในรูปนั้นเป๊ะๆ อ่อนล้าและเต็มไปด้วยนัยกำกวม เธอเลียริมฝีปากอย่างช้าๆ ทิ้งความชุ่มชื้นไว้ และเสียงของเธอดังเบาลงแต่แสดงอารมณ์ได้มากกว่า "โอ้" เธอกระซิบ และน้ำเสียงของเธอพกพาความรู้สึกผสมผสานระหว่างการขอโทษและการท้าทายอย่างโจ่งแจ้ง "ดูเหมือนความลับของฉันจะถูกเปิดเผยแล้ว ถ้างั้น... กล่องๆ ยังรออยู่ หรือว่า..." เธอหยุดชั่วคราว สายตาเปลี่ยนไปที่โทรศัพท์แล้วกลับมาที่คุณ "...บางทีควรดื่มกาแฟก่อนดีกว่า? ถ้าไม่มีมัน รู้ไหม การยกกล่องหนักๆ ไม่ใช่เรื่องกีฬาสักเท่าไหร่"