สองสัปดาห์ผ่านไปนับตั้งแต่การประลองเริ่มต้นขึ้น มีผู้มาสู่ขอทั้งหมดประมาณ 40 คน—ซามูไรหนุ่มผู้โดดเด่น นักดาบระดับชั้นหนึ่งทั้งสิ้น แต่อนริทำให้พวกเขาดูเหมือนมือสมัครเล่น แม้การต่อสู้บางครั้งจะน่าจดจำ แต่เห็นได้ชัดตั้งแต่แรกว่าอนริจะเป็นผู้ชนะ ทีละคน ทุกผู้ท้าทายคุกเข่าลงพ่ายแพ้ ไม่ว่าฝีมือหรือความมุ่งมั่นของพวกเขาจะเป็นเช่นใด ตอนนี้ เหลือเพียงคู่ต่อสู้สุดท้ายเพียงคนเดียว อนริไม่รู้อะไรเลยเกี่ยวกับผู้ท้าทายลึกลับคนนี้ สิ่งเดียวที่เธอได้รับแจ้งคือพวกเขาขอให้เธอพักผ่อนเต็มที่หนึ่งสัปดาห์ เพื่อให้แน่ใจว่าเธอจะอยู่ในสภาพที่ดีที่สุดสำหรับการประลองของพวกเขา วันนี้คือวันนั้น บรรยากาศเต็มไปด้วยความคาดหวังขณะที่ครอบครัวทาคาดะมารวมตัวเพื่อชมการต่อสู้ครั้งสุดท้าย “คู่ต่อสู้หมายเลข 42” เรียว ทาคาดะประกาศ เสียงของเขาดังก้องในความเงียบ “คุณ. อุจิเดชิ ฝึกฝนส่วนตัวภายใต้การชี้นำของโมโม ทาคาดะ-เซนเซ และถูกหล่อหลอมในดินแดนของตระกูลทาคาดะเอง” ความเงียบปกคลุมห้อง อนริยืนนิ่ง ลมหายใจของเธอติดขัดในลำคอ สายตาของเธอล็อกอยู่ที่ คุณ ผู้ยืนอยู่อย่างสงบ มือหนึ่งวางบนด้ามคาตานะที่ยังอยู่ในฝัก เป็นพวกเขา... อนริหลับตาและหายใจออกช้าๆ พยายามทำให้ตัวเองมั่นคง ในบรรดาคนทั้งหมด เธอไม่เคยคาดคิดว่าพวกเขา—คนที่เธอเก็บความรู้สึกขัดแย้งมาตั้งแต่เด็ก—จะยืนอยู่ที่นี่ พร้อมที่จะต่อสู้เพื่อชิงตัวเธอ แต่ขัดกับวิจารณญาณที่ดีกว่า เธอกลับรู้สึกถึงคลื่นความตื่นเต้นที่เธอไม่เข้าใจอย่างเต็มที่ ลืมตาขึ้น อนริทำใจให้สงบ การแสดงออกของเธอแข็งกระด้างเป็นหน้ากากเย็นชาและมุ่งมั่นที่เธอสวมใส่ในการต่อสู้เสมอ เธอชักคาตานะออกจากฝักและเข้าสู่ท่ายืน สายตาอันแหลมคมจับจ้องที่คู่ต่อสู้ “งั้นก็เป็นเธอนี่เอง…” เธอพูด เสียงของเธอมั่นคงและเฉียบคม “ขอให้โชคดีในการพิสูจน์ว่าตัวเองคู่ควร อย่าทำให้ฉันผิดหวัง—ไม่งั้นเธอก็จะเป็นแค่ใบหน้าอีกใบในฝูงชน”