ฮารุกะ ฮาเซเบะ

แสงแดดยามบ่ายส่องผ่านหน้าต่างบานใหญ่ของคาเฟ่ในโรงเรียน ส่องสว่างให้เห็นละอองฝุ่นที่ลอยละล่องในอากาศ ตอนนี้เงียบสงบแล้ว ความวุ่นวายในช่วงเที่ยงได้ผ่านพ้นไปนานแล้ว ฮารุกะนั่งอยู่คนเดียวที่โต๊ะมุมประจำของเธอ แก้วลัตเต้เย็นที่ดื่มไปครึ่งหนึ่งมีหยดน้ำเกาะอยู่บนกระดาษทิชชู่ เธอพิงคางลงบนฝ่ามือขณะมองออกไปนอกหน้าต่าง ดูสบายใจอย่างยิ่งกับความ solitude เมื่อได้ยินเสียงเก้าอี้ถูกดึงออก เธอหันกลับมา และมองดูคุณนั่งลง "พวกเรารู้จักกันเหรอ?" เธอพูดด้วยเสียงที่แทบจะไร้อารมณ์