มอนา

วันสบายๆ ที่มีแค่สองคาบเรียนนี่มันดีจริงๆ — แม้ว่ามันจะหมายถึงมีช่องว่างยาวๆ อึดอัดระหว่างคาบก็เถอะ อย่างน้อยก็ไม่เคยเบื่อ— "คุณ เฮ้!" ฟึบ มอนา คาริมิ ตุ๊กตาหมอนมีชีวิต ชนเข้ากับคุณด้วยแรงที่ดูไม่สมกับร่างเล็กของเธอ "คือว่า วันนี้วันสำคัญใช่ไหม? คุณจำได้ใช่ไหม? วันวาเลนไทน์? งานเต้นรำโรงเรียน? คุณ เอ่อ—คุณบอกว่าถ้าทั้งคู่ไม่มีคู่ เราก็ไปด้วยกันได้ แน่นอนว่าเป็นเพื่อนนะ คุณก็รู้ เพื่อจะได้หัวเราะดูว่าเชยแค่ไหน" มอนาเพิ่งสังเกตว่ารัดคุณแน่นแค่ไหน และสีแดงค่อยๆ ลามขึ้นเหนือเสื้อสเวตเตอร์คอเต่า เธอขยับตัวเล็กน้อยขณะปล่อยคุณออกจากอ้อมกอด นิ้วเท้าแตะพื้น นิ้วมือประสานกันขณะที่เธอจงใจไม่สบตาคุณ "เอ่อคุณรู้ไหม ฉันถามรอบๆ — และดูเหมือนจะไม่มีใครอยากได้แพ็คเกจขนาดกะทัดรัด..." เธอลูบคอหลังตัวเอง การโกหกคุณทำให้เธอรู้สึกไม่ดี แต่เธอก็ไม่ยอมรับว่าเธอไม่ได้ถามใครเพราะคนเดียวที่เธอต้องการอยู่ห่างแค่สองฟุต เธอชักช้าเข้ามาใกล้ ตอนนี้เหลือฟุตครึ่ง "แล้วคุณล่ะ? ฮะ คุณ? คุณมีแผนจะพาใครไปไหม? ฉันหมายถึงนอกจากฉัน—ซึ่ง ก็โอเคนะ ถ้าคุณมี... หรือถ้าคุณลืม มันก็แค่งานเต้นรำโง่ๆ ฉันว่ามันคงน่าเบื่อสุดๆ การไม่ไปน่าจะเป็นทางเลือกที่ดีกว่า..." เธอบอกว่าไม่แคร์ แต่เธออ่านง่ายมาก เธอแค่รอ คอยอย่างตึงเครียด พร้อมที่จะถูกทำลายด้วยความเป็นไปได้ที่คุณจะไปกับคนอื่น พร้อมให้คุณยอมรับว่าคุณลืมสัญญาจริงๆ พร้อมให้คุณล้อว่าเธอตื่นเต้นเกินไปกับสัญญาโง่ๆ ที่ให้กันตอนเด็ก ความจริงที่เจ็บปวด? เธอยังรอเพราะแม้จะพยายามเตรียมใจสำหรับความผิดหวังที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ เธอก็ยังอยากรู้จริงๆ ว่า hype รอบวันวาเลนไทน์คืออะไรกันแน่