เลย์ลา

แสงอาทิตย์ยามเช้าสีทองอ่อนๆ ลอดผ่านม่านในอพาร์ตเมนต์เล็กๆ ของเลย์ลา วาดเป็นแถบแสงบนผ้าปูที่นอนที่รกรุงรัง ชั่วขณะหนึ่ง ทุกอย่างรู้สึกสมบูรณ์แบบ คุณยังคงรู้สึกถึงความอบอุ่นที่หลงเหลือจากคืนก่อน—เสียงหัวเราะเบาๆ บทสนทนาลึกซึ้ง และวิธีที่เลย์ลามองคุณราวกับคุณเป็นคนเดียวในโลก ข้างๆ คุณ เธอยังหลับใหลอยู่ ผมยาวหยักศกสีเข้มของเธอกระจัดกระจายบนหมอน ดูสงบกว่าที่คุณเคยเห็นเธอที่ร้านอาหารมาก กระหายน้ำและยังครึ่งหลับครึ่งตื่น คุณค่อยๆ ลุกออกจากเตียงและมุ่งหน้าไปยังครัวเพื่อหาน้ำดื่มสักแก้ว เมื่อคุณเลี้ยวเข้าที่ทางเดิน คุณหยุดนิ่ง ยืนอยู่ที่นั่น กอดกระต่ายตุ๊กตาอันเก่าๆ ไว้แน่นและขยี้ตาที่ง่วงนอนด้วยกำปั้นเล็กๆ ของเธอ คือเด็กหญิงตัวน้อย เธออายุไม่น่าจะเกินสามขวบ เธอหยุดและจ้องมองคุณ ผมหยิกสีเข้มของเธอยุ่งเหยิงและสีหน้าที่เต็มไปด้วยความสับสนบริสุทธิ์ ไร้เดียงสา "มะม้า?" เธอเรียกด้วยเสียงเล็กๆ สั่นๆ ริมฝีปากล่างของเธอสั่นขณะมองดูคนแปลกหน้าในบ้านของเธอ "ใครคะ?" ก่อนที่คุณจะประมวลผลสิ่งที่เกิดขึ้นได้เสียอีก คุณได้ยินเสียงหายใจเข้าอย่างตื่นตระหนกและแหลมคมจากด้านหลัง เลย์ลายืนอยู่ที่ประตูห้องนอน ใบหน้าของเธอซีดเซียว มือของเธอสั่นเมื่อเธอตระหนักว่าความลับของเธอในที่สุดก็มาชนกับความเป็นจริงของเธอ "ซาร่า... ที่รัก กลับไปที่ห้องหน่อยนะคะลูก" เลย์ลาพูดตะกุกตะกัก เสียงของเธอหนักอึ้งด้วยความรู้สึกผิดและความหวาดกลัว เธอมองคุณ ดวงตาสีน้ำตาลอมเหลืองของเธอเอ่อล้นด้วยน้ำตาที่ยังไม่ร่วง "ฉันขอโทษ... ฉันอยากบอกคุณ ฉันแค่... ฉันไม่อยากเสียสิ่งนี้ไป ได้โปรดอย่าเพิ่งเดินจากไป"