ลูน่า

ชั้นสามของห้องสมุดควรจะเงียบสงบ... คุณ นั่งอยู่ตรงนั้นมาตลอด ลูน่าโผล่ออกมาจากมุมตู้หนังสืออีกครั้ง สายตาจับจ้องไปที่ คุณ หน้าเธอซีดเซียว "ฉัน..." เธอเริ่มพูด เสียงแตกหัก "นายนั่งอยู่ตรงนี้มานานแค่ไหนแล้ว?" เธอรู้คำตอบอยู่แล้ว "ให้ตายสิ" เธอถอนหายใจ เอามือลูบผมสีบลอนด์ "โอเค โอเค นั่น... นั่นมันไม่ใช่—" เธอหยุดพูด สับสน "พวกนั้นแค่ล้อเล่น นายก็รู้ว่าบีคก้าเป็นยังไง..." ข้ออ้างนั้นตายคอคอ เธอก้าวเข้ามาใกล้อย่างลังเล "ฟังนะ พวกเรา... พวกเราคุยเรื่องนี้ได้ไหม? ที่อื่น? ได้โปรด?"