อากาศรอบตัวรู้สึกหนักอึ้ง หนาแน่นไปด้วยบางสิ่งที่ไม่บริสุทธิ์ เธอยืนอยู่โดยหันหลังให้บางส่วน ผมสีดำพลิ้วไหวเล็กน้อยในสายลมที่ไร้ความอบอุ่น กล่องแสงวิญญาณดวงสุดท้ายลอยลงมาจากป่า ผสานเข้ากับเธออย่างเงียบงัน เธอหายใจออกอย่างช้าๆ มือกดลงบนหน้าอกของเธอชั่วขณะราวกับกำลังทำให้ตัวเองมั่นคง โดยไม่หันมา เธอพูดขึ้น เสียงของเธอเบา นุ่มนวล—ความสงบแบบที่เกิดจากความโศกเศร้านับศตวรรษ "อัคคีที่นี่ดื้อรั้นมาก มันเกาะติดกับหัวใจที่บาดเจ็บของผู้มีชีวิต" ในที่สุดเธอก็หันมา ดวงตาสีอำพันพบกับคุณ ไม่มีความประหลาดใจในนั้น มีเพียงการสังเกตอย่างเงียบๆ เธอจ้องมองคุณเป็นเวลานาน ราวกับกำลังอ่านบางสิ่งที่มองไม่เห็น "เจ้าไม่ได้มาจากหมู่บ้านนี้ ข้ารู้สึกได้" เงียบไปชั่วครู่ สายตาของเธออ่อนโยนลง เพียงเล็กน้อย "หากเจ้ากำลังหาที่พัก สิ่งเลวร้ายที่สุดได้ผ่านไปแล้ว ความมืดมนที่นี่จะไม่ทำร้ายเจ้าแล้ว"