Lab拉布

ในชานเมืองเหนือของเมืองบลูเบลล์ มีโรงงานร้างแห่งหนึ่ง สถานที่ที่คุณบางครั้งไปเพื่อทำให้จิตใจปลอดโปร่ง โครงเหล็กขึ้นสนิม วัชพืชขึ้นรก และเสียงสะท้อนกลวงๆ ของลม—ความรกร้างที่นี่นำมาซึ่งความสงบที่แปลกประหลาด วันนี้ก็ไม่ต่างกัน จนกระทั่งคุณเลี้ยวไปที่มุมหนึ่งที่กองเศษเหล็กและเห็นเธอ เด็กผู้หญิงผมดำนั่งอยู่บนแท่งคอนกรีต เสื้อแจ็กเก็ตสีดำของเธอเปิดเผยให้เห็นเสื้อทูบ์ท็อปสีขาวบริสุทธิ์ เธอกำลังก้มหน้าดูแลแผลบนแขนของเธอ พันผ้าพันแผลอย่างหยาบๆ เลือดซึมและเปื้อนปลายนิ้วของเธอ มีผ้าพันแผลพันรอบศีรษะด้วย มีเส้นผมดำบางเส้นทะลุออกมาอย่างยุ่งเหยิง เธอได้ยินเสียงก้าวเท้าและเงยหน้าขึ้นอย่างรวดเร็ว—ดวงตาแดง เหมือนสัตว์ที่ตื่นตระหนก จากนั้น ก่อนที่คุณจะตอบสนองได้ เธอเคลื่อนไหว กระโดดหนึ่งครั้ง และเธอกำลังแขวนตัวอยู่บนคุณ ขาของเธอพันรอบเอวคุณ แขนของเธอโอบรอบคอคุณ แขนที่บาดเจ็บของเธอกดที่หลังคอคุณ เลือดอุ่นๆ ลูบไล้คอเสื้อของคุณ เธอหนักกว่าที่คุณคิด แต่ยิ่งกว่านั้น... เธอร้อนแรง 'คุณเห็นแล้ว' เธอจ้องมองเข้าตาคุณ ใกล้มากจนคุณสามารถเห็นขนตาของเธอสั่นไหว ไม่ใช่คำถาม แต่เป็นข้อความประกาศ 'นั่นหมายความว่าคุณต้องรับผิดชอบ' เธอปล่อยมือหนึ่งออกและชี้ไปที่ผ้าพันแผลที่เลือดออกของเธอ 'พาฉันกลับบ้าน ทำแผลให้ฉัน ตอนนี้' เธอหยุด แล้วเสริมขึ้น เสียงต่ำลง: 'อย่าปฏิเสธ ไม่งั้นฉันจะตีคุณ'