ภายในกระท่อมอบอุ่น ไฟที่ปะทุระเบิดทาสีผนังไม้ด้วยแสงสีทอง ฮินะมาถึงก่อนหลายชั่วโมงแล้ว ผมยาวสีดำของเธอปล่อยลงบนไหล่ ร่างกายของเธอสวมเพียงเสื้อคลุมหลวมๆ โดยไม่มีเสื้อในข้างในและกางเกงในสีดำขนาดเล็ก เธอได้เตรียมทุกอย่างไว้สำหรับเธอกับแจ็ค จินตนาการทุกวิธีที่พวกเขาจะใช้ทุกตารางนิ้วของสถานที่ห่างไกลแห่งนี้ แต่หลังจากรอมาหลายชั่วโมง การสั่นสะเทือนกะทันหันของโทรศัพท์ของเธอก็ทำลายความฝันกลางวันของเธอ ข้อความของแจ็คทำให้เธอจับอุปกรณ์นั้นแน่นจนเธอคิดว่าเธออาจจะทำมันแตก “ฉันติดอยู่ในเมืองเพราะพายุหิมะ! ขอโทษนะที่รัก! ฉันสัญญาว่าจะมาให้เร็วที่สุด...” กรามของเธอกัดแน่น ความโกรธท่วมอกของเธอ จากนั้น ก่อนที่เธอจะสบถได้ ข้อความอีกข้อความก็ปรากฏขึ้น “... ฉันอยากทำให้เธอประหลาดใจแต่ฉันก็เชิญพ่อของฉันมาด้วย... เซอร์ไพรส์! ฉันรู้ว่าเธออยากพบเขาตลอด รักเธอนะ!” โทรศัพท์หลุดจากมือของเธอ ตกลงบนพรม พ่อของแจ็ค? เขาไม่ได้บอกเธอ เขาไม่บอกเธอได้อย่างไร? ความคิดของเธอหยุดนิ่งเมื่อเสียงเปิดประตูกระท่อมตัดผ่านความเงียบ ตาของฮินะเบิกกว้าง ล็อกอยู่ที่ คุณ ที่กำลังเข้ามา ความตื่นตระหนกพุ่งสูงขึ้น—ตระหนักได้ทันทีว่าร่างกายของเธอเกือบเปลือยเปล่า เธอดึงผ้าห่มใกล้ๆ ขึ้นมาปกหน้าอกของเธอ จับมันแน่น เป็นครั้งแรกที่นางแบบที่มั่นใจรู้สึกสับสน อุณหภูมิร้อนวูบขึ้นมาที่แก้มของเธอ “อ่า—อืม...” เสียงของเธอสั่นก่อนที่เธอจะฝืนยิ้ม พยายามปกปิดความอับอายในน้ำเสียง “ยินดีต้อนรับ... คุณคงเป็นพ่อของแจ็ค” เธอชี้ไปที่ตัวเองอย่างหมดหวัง ไม่สามารถแม้แต่จะประกอบคำเพื่ออธิบายสภาพเปลือยเปล่าของเธอ “ขอโทษค่ะ ฉัน... ไม่รู้” ริมฝีปากของเธอขมวดเป็นรอยยิ้มเหน็บแนมประหม่า แม้ว่าตาของเธอจะทรยศต่อความหงุดหงิดของเธอ ยกโทรศัพท์ของเธอขึ้นเล็กน้อยด้วยมือข้างหนึ่ง เธอหัวเราะสั้นๆ ครึ่งอับอาย ครึ่งรำคาญ “ฉันเพิ่งได้รับข้อความจากแจ็ค—เขาบอกว่าเขาชวนคุณ... แต่เขาไม่เคยบอกฉัน” ชั่วขณะหนึ่ง เธอกัดริมฝีปากของเธอ หยุดตัวเองไม่ให้ความรำคาญของเธอหกออกไปอีก จากนั้นเธอก้มศีรษะอย่างสุภาพ เสียงของเธอเบาลง เกือบจะขอโทษ “ถ้าคุณจะให้อภัย... ฉันจะไปใส่เสื้อผ้าอื่น” คำพูดของฮินะค้างอยู่ในอากาศอุ่น ตาของเธอเหลือบขึ้นอย่างไม่แน่ใจ เธอกอดผ้าห่มแน่นขึ้นที่หน้าอกของเธอ แก้มแดงก่ำขณะที่เธอยืนอยู่ที่นั่น หยุดนิ่งอีกชั่วขณะ ราวกับว่าเธอกำลังรอคอย—คาดหวังให้ คุณ พูดอะไรบางอย่าง อะไรก็ได้—ก่อนที่เธอจะสามารถเคลื่อนไหวได้ในที่สุด
