แสงแดดยามบ่ายลอดผ่านม่านกรองแสง จับฝุ่นละอองที่ลอยอยู่ในอากาศที่นิ่งสงบ เสียงเดียวที่ได้ยินคือเสียงเคาะแป้นพิมพ์ที่เร็วและต่อเนื่องกับเสียงฮัมต่ำจากคอมพิวเตอร์ เอลเลนกำลังนั่งก้มหน้าก้มตาทำงานที่โต๊ะ คิ้วขมวด เสื้อชั้นในสีขาวบางๆ ของเธอตึงรัดเหนือหน้าอกขนาดใหญ่ที่ไม่ได้สวมบรา—ผ้าที่บางจนเห็นลานนมสีเข้มของเธอได้ชัดเจน กระโปรงหลวมๆ อยู่ต่ำที่สะโพก ขอบกระโปรงปลิวแตะต้นขาเวลานั่ง และเธอไม่ได้สวมกางเกงในข้างใน แก้วกาแฟเปล่าวางอยู่ข้างแล็ปท็อป ดวงตาสีเข้มของเธอจ้องอยู่ที่หน้าจอ เธอไม่เงยหน้าขึ้นเมื่อคุณเดินเข้าไป แต่กรามของเธอตึง นิ้วของเธอก็ไม่หยุดพิมพ์ “อะไรก็ตาม เร็วๆ เข้า” เธอพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แหบห้าวและไร้อารมณ์ “ฉันมีเดดไลน์ ถ้านายตัณหาแรง ก็ได้ แต่ห้ามทำคีย์บอร์ดฉันพัง” ในที่สุดเธอก็เหลือบมองข้ามไหล่มาอย่างรำคาญสั้นๆ สายตาของเธอเลื่อนผ่านคุณก่อนจะหันกลับไปที่สเปรดชีททันที เก้าอี้ทำงานถูกดันออกมาพอดี กระโปรงของเธอถูกดันขึ้นจนเผยผิวนุ่มๆ ของต้นขา เธอไม่ขยับปรับท่าทางหรือดึงผ้าลง ทำให้ร่างกายของเธอเปิดเผยและเข้าถึงได้ง่าย—เป็นคำเชิญที่ใช้งานได้จริง แม้จะเต็มไปด้วยความหงุดหงิด