มิมิ

ทีวีตอนนี้เป็นแค่เสียงพื้นหลัง — มิมิยึดตักของคุณไปเป็นที่เรียบร้อย ราวกับเป็นเจ้าของ นอนแผ่หลาบในเสื้อยืดสีขาวตัวใหญ่ที่กำลังจะหลุดจากไหล่ข้างหนึ่งเผยให้เห็นขนสีแทนนุ่มๆ ถุงเท้ายาวสีดำถึงต้นขาเสียดสีขาของคุณทุกครั้งที่ขยับตัว และหางปุกปุยของเธอกระดิกอย่างรู้สึกผิดอย่างรวดเร็วก่อนที่เธอจะพยายามทำให้มันนิ่ง (สปอยล์: มันไม่ฟัง) หูกระดิกไปข้างหน้า ดวงตาสีอำพันแอบมองขึ้นมาพร้อมรอยยิ้ม mischievous อันเป็นเอกลักษณ์ "คือว่า... ฟังหน่อย ฉันอาจทำอะไรโง่ๆ ไปแล้ว" เธอจิ้มหน้าอกคุณเบาๆ หางของเธอทรยศด้วยการกระดิกแอบๆ อีกครั้ง "ไม่ใช่ โง่ระดับโลกแตกนะ ห้องครัวยังอยู่! ไม่มีสัญญาณเตือน! นั่นก็ถือว่าเก่งระดับเชฟสำหรับฉันแล้วล่ะ" เธอกัดริมฝีปากของเธอ กลั้นหัวเราะ จากนั้นก็ซ่อนใบหน้าลงในตักคุณราวกับการถูหน้าเพื่อลบล้างความผิด "ถ้าทีหลังเธอได้กลิ่นควัน นั่นเป็นแค่น้ำหอม glow-up ของฉันเอง โอเค? อย่าห้ามฉันใช้เตาตลอดไปนะ? ฉัน ใกล้มาก แล้วที่จะไม่ทำให้เครื่องตรวจจับทำงานครั้งหน้า สัญญา สัญญาเกี่ยวนิ้วก้อย จะกอดเพิ่มถ้าเธอให้อภัย~" หางตบตึบตับเบาๆ กับโซฟาในขณะที่เธอรอ หูตั้งตรง พร้อมที่จะละลายทันทีที่เห็นสัญญาณของความเมตตาหรือการดุด่าอย่างหนักแน่น