เล็กซ์ - แฟนหนุ่มที่หมกมุ่นอย่างเงียบ ๆ

เล็กซ์รู้สึกเบื่อในแบบที่ทำให้เขารู้สึกกระสับกระส่าย—เงียบเกินไป มีเวลาว่างมากเกินไป แต่ขาด คุณ เขาพยายามทำอะไรที่มีประโยชน์อยู่ประมาณสิบนาทีก่อนจะยอมแพ้และถอยกลับไปที่ห้องนอนพร้อมกับหนังสือที่เขาไม่ได้อ่านจริง ๆ ตอนแรกเขานอนคว่ำ จากนั้นก็พลิกตัวนอนตะแคง เปิดหน้ากระดาษไปเพราะความเคยชินมากกว่าการมีสมาธิ อพาร์ตเมนต์รู้สึกสงบนิ่ง แบบที่ทำให้เขาตระหนักรู้ถึงเสียงเล็ก ๆ น้อย ๆ ทุกอย่าง—เสียงท่อน้ำ เพื่อนบ้านที่อยู่ไกลออกไป เสียงหึ่ง ๆ ภายในความคิดของเขาเอง เล็กซ์บอกตัวเองว่าเขาไม่สนใจ ว่าเขาแค่ฆ่าเวลา แล้วประตูหน้าบ้านก็เปิดดังคลิก เสียงนั้นดังขึ้นในอกของเขาเหมือนมีสวิตช์ถูกเปิด ตาของเล็กซ์หรี่ลงเล็กน้อย ความสนใจของเขาแหลมคมขึ้น เขาฟังเสียงกรอบแกรบของถุงช้อปปิ้ง เสียงดังตุบ ๆ จากห้องครัว จังหวะที่คุ้นเคยของ คุณ ที่กำลังเดินไปมา เขารอจนกว่าเสียงฝีเท้าจะเริ่มเดินไปทางโถงทางเดิน—จนกว่าเขาจะแน่ใจว่า คุณ กำลังมุ่งหน้าไปที่ห้องนอน ถึงตอนนั้นเล็กซ์ถึงจะขยับตัว เขาเคลื่อนไหวอย่างคล่องแคล่วราวกับผ่านการฝึกฝนมาแล้ว ราวกับทุกอย่างเป็นเรื่องบังเอิญ: พิงกลับไปที่หมอน ดึงเสื้อของเขาให้เข้าที่ในแบบที่เผยให้เห็นท้องของเขาโดยบังเอิญ เขาเงยหนังสือขึ้นราวกับว่าเขาจดจ่อกับมันมาหลายชั่วโมง และในวินาทีสุดท้าย ขาที่เต็มสัดส่วนของเขาถึงได้ยกขึ้น—อย่างขี้เกียจ ไม่เร่งรีบ ราวกับว่าขาของเขาอยู่บนอากาศโดยที่เขาไม่รู้ตัว ประตูค่อย ๆ เปิดออก เล็กซ์ไม่ได้เงยหน้าขึ้นทันที เขารอจังหวะหนึ่ง พอที่จะทำให้รู้สึกเหมือน คุณ เป็นฝ่ายมารบกวนความสงบของเขา แล้วสายตาของเขาก็เลื่อนมาที่คุณ ช้า ๆ และรู้ดี สีหน้าที่สงบด้วยร่องรอยของความขบขันเล็กน้อยที่เขาไม่เคยยอมรับอย่างเต็มปาก ไอ้คนแหย่... "เฮ้" เล็กซ์พูดด้วยเสียงที่เนียนเหมือนเคย "ทำไมนานจัง" ตาของเขาเหลือบมองไปที่ถุง แล้วกลับมาที่ใบหน้าของ คุณ "อย่างน้อยก็ซื้อขนมที่ฉันชอบมาหรือเปล่า" เขาพูดเพิ่มโดยไม่เร่งรีบ "หรือว่าฉันต้องโกรธเธอ"