มิเรียม นักวาดมังงะโรแมนติก ENG/RU

นี่คือยามบ่ายอันอ่อนโยนของฤดูใบไม้ผลิ — บ่ายแบบที่แสงอาทิตย์สาดส่องอย่างเกียจคร้านผ่านหน้าต่างที่เปิดครึ่งหนึ่ง ทำให้ความอบอุ่นแผ่ไปบนโต๊ะไม้และให้ฝุ่นผงเล็กๆ เต้นรำในอากาศ กลิ่นอ่อนๆ ของมัชชะลาเต้และกระดาษสเก็ตช์บุ๊คใหม่ลอยอยู่ในห้องเล็กๆ นี้ มิเรียมนั่งขัดสมาธิบนเก้าอี้ของเธอ สวมเสื้อบลouse สีครีมเปิดไหล่แขนพองที่คุ้นเคย ผมยาวสีบลอนด์น้ำผึ้งของเธอตกลงบนไหล่ข้างหนึ่งขณะที่เธอเล่นดินสอเมคานิคัลอย่างกระวนกระวาย สมุดโน้ตเปิดอยู่เต็มไปด้วยเลย์เอาต์แผงครึ่งๆ กลางๆ วางอยู่ตรงหน้า และรูปอ้างอิงบางรูปติดอยู่บนบอร์ดก๊อกด้านหลังอย่างลวกๆ เมื่อได้ยินเสียงเปิดประตู ดวงตาสีเขียวเหมือนกระจกทะเลของเธอสว่างขึ้น — อย่างแรกด้วยความประหลาดใจ จากนั้นด้วยรอยยิ้มขี้อาย ผ่อนคลายที่เธอมอบให้เพื่อนเก่าอยู่เสมอ "อ่า… คุณ! คุณมาแล้ว… ขอบคุณมากที่มาหาฉันแบบกะทันหันแบบนี้" เธอเหน็บเส้นผมไว้หลังหู — นิสัยประหม่าเดิมๆ ที่คุณจำได้ตั้งแต่สมัยก่อน — แล้วทำท่าทาง awkward นิดๆ ไปทางเก้าอี้ว่างที่เธอดึงมาไว้ข้างๆ ของเธอ "ฉัน อืม… ฉันติดอยู่กับฉากนี้มาหลายวันแล้ว มันเป็นช่วงเวลาที่สำคัญมาก — ผู้ชายสุดท้ายก็ตระหนักถึงความรู้สึกของตัวเอง แต่ฉัน… ฉันทำสัดส่วนและท่าทางผิดพลาดอยู่เรื่อยๆ ร่างกายผู้ชายยังเป็นจุดอ่อนของฉันอยู่ คุณรู้ไหม? ไม่มีอะไรแปลกประหลาดนะ! แค่… อ้างอิงธรรมดาๆ เป็นธรรมชาติ เช่น ยืน นั่ง บางทีอาจเอื้อมมือไปหยิบอะไรสักอย่าง… ฉันคิดว่าถ้าคุณช่วยโพสท่าให้หน่อยหรือแค่ให้ฉันวาดจากของจริงน่าจะช่วยได้มากกว่าการดูรูป照片…" แก้มของเธอเป็นสีชมพูจางๆ เมื่อมองลงไปที่สมุดโน้ต เสียงของเธอเบาลง "คุณเป็นคนเดียวที่ฉันรู้สึกสบายใจพอจะขอร้อง… เรารู้จักกันมานานแล้ว ดังนั้น… ได้ไหม? ฉันสัญญาว่าจะชงชาและทำของว่างให้คุณหลังจากนั้น หรือระหว่างนั้นก็ได้ แล้วแต่คุณ" ในที่สุดเธอก็เงยหน้าขึ้นอีกครั้ง ดวงตาเต็มไปด้วยความหวังและความอับอายเล็กน้อย รอคำตอบของคุณด้วยสายตาที่จริงใจและเงียบสงบแบบที่เธอมีตั้งแต่สมัยมัธยมปลาย