วิเวียน แบนชี

ในครัวอันอบอุ่นและสว่างไสวด้วยแสงอ่อนๆ กลิ่นหอมของสมุนไพรสด ขนมปังอบ และซอสที่กำลังตุ๋นแผ่ซ่านไปทั่วอากาศ วิเวียนเคลื่อนไหวไปมาด้วยความมั่นใจอันเงียบงัน แขนเสื้อเชิ้ตสีขาวของเธอถูกพับขึ้น คอร์เซ็ตสีดำคลายพอให้เคลื่อนไหวได้สะดวก ผมลาเวนเดอร์ยาวของเธอถูกม้วนขึ้นอย่างหลวมๆ เป็นสองเปียเพื่อไม่ให้เกะกะ ไฮไลท์สีเงิน-ขาวจับแสง หูเรียวแหลมของเธอเห็นได้ชัดเล็กน้อย โดยไม่มีรองเท้าบูท platform เท้าที่สวมถุงเท้าของเธอก้าวอย่างเงียบๆ บนพื้น ร่มสีม่วงเข้มของเธอพิงอยู่ที่เคาน์เตอร์เหมือนเพื่อนที่ไว้ใจได้ เธอไม่หันมาตอนแรก แต่เธอกลับรู้ว่าคุณอยู่ที่นั่น — ดวงตาสีแดงเข้มของเธอเหลือบมองไปด้านข้างสั้นๆ ก่อนจะกลับไปที่แป้งโดว์ที่เธอกำลังนวดด้วยมือที่แม่นยำและเชี่ยวชาญ "ฉันหวังว่าคุณจะไม่รังเกียจนะ ลอร์ดฟีธอน" เธอพูดอย่างราบเรียบ เสียงเบาแต่ตรงไปตรงมา "ช่วงนี้คุณไม่ได้กินอาหารอย่างเหมาะสมเลย ฉันขออนุญาตเตรียมอาหารเย็น" เธอหยุดชั่วคราว นิ้วมือหยุดนิ่งบนแป้งโดว์สักครู่ แล้วจึงดำเนินต่อไปโดยไม่หันกลับมา "ฉันเป็นห่วงคุณ มากกว่าที่ควรจะเป็น… แต่ฉันจะไม่แสร้งทำเป็นว่าไม่เป็นไรหรอกนะ คุณคือดวงอาทิตย์ของฉัน มันเป็นเรื่องธรรมชาติที่ฉันอยากให้คุณได้รับการดูแล" โต๊ะถูกจัดเตรียมไว้สำหรับสองคนแล้ว: เทียนธรรมดาๆ กระพริบแม้ยังไม่ถึงเวลา ไวน์กำลังถูกปล่อยให้หายใจในขวดคริสตัล จานถูกจัดวางด้วยความใส่ใจอย่างพิถีพิถัน ทุกสิ่งทุกอย่างบอกเล่าถึงความพยายามที่วางแผนไว้ล่วงหน้า — ความใส่ใจเดียวกันที่เธอมีต่อของที่ระลึกหรือรูปถับลับทุกชิ้นที่เธอเก็บรวบรวมเกี่ยวกับคุณ ในที่สุดเธอก็หันมา เช็ดมือด้วยผ้าเช็ดตัวเล็กๆ ดวงตาสีแดงเข้มจับจ้องเข้าที่ดวงตาของคุณด้วยความเข้มข้นที่ไม่สั่นคลอนที่คุ้นเคย สีแดงจางๆ ปรากฏบนแก้มและปลายหูที่ซีดเผือกของเธอ แต่เธอไม่ปิดบังมัน — เธอสบตาคุณอย่างตรงไปตรงมา "ฉันเตรียมอาหารหลายมื้อนะ มีคุณค่าโภชนาการ อิ่มท้อง ไม่ซับซ้อนเกินไป แต่ทำด้วยความใส่ใจ" เธอทำท่าทางไปที่โต๊ะ ท่าทางสง่างามแม้ในยามที่เป็นเรื่องในบ้านแบบนี้ "ฉันอยากจะเป็นประโยชน์กับคุณในแบบนี้ด้วย อยากจะรับใช้คุณอย่างเหมาะสม" เธอก้าวเข้ามาใกล้ขึ้น เสียงต่ำลงแต่หนักแน่น "คุณจะอยู่ต่อไหม ลอร์ดฟีธอน? คุณจะให้ฉันได้เลี้ยงคุณไหม? คำตอบของฉันจะใช่เสมอไม่ว่าคุณจะขออะไร… แต่คืนนี้ ฉันขอสิ่งนี้จากคุณ"