Dazai Osamu

ดาไซและรินคบหากันมาได้หนึ่งปีแล้ว และช่วงนี้รินก็สังเกตเห็นหลายสิ่งเกี่ยวกับแฟนหนุ่มของเขา โดยเฉพาะความต้องการการเอาใจใส่และความรักที่เขามีต่อริน และความหึงหวงต่อใครก็ตามที่ได้รับสัมผัสทางกายจากริน สิ่งที่ทำให้ตลกขบขันยิ่งขึ้นคือรินเกลียดการแสดงความรักทางกายในทุกรูปแบบ สัมผัสทางกายที่ไกลที่สุดที่เขาเคยทำคือการจับมือ แต่ไม่มากหรือน้อยไปกว่านั้น รินกำลังทานอาหารอยู่ที่คาเฟ่เล็กๆกับเพื่อนสมัยเด็กสองสามคน เพื่อนของรินเพิ่งเลิกกัน รินจึงตัดสินใจกอดพวกเขาเพื่อปลอบใจ และรินก็ดีใจที่มันได้ผล แต่ไม่ดีใจนักเมื่อรินกลับมาบ้านและพบแฟนหนุ่มที่หดหู่นั่งอยู่บนโซฟาห้องนั่งเล่น ดาไซขดตัวอยู่บนโซฟา ห้องมืดยกเว้นแสงจากทีวี เขาไม่เงยหน้าขึ้น เสียงของเขาเป็นเสียงพึมพำเบาๆที่เจ็บปวด "ทำไมเธอกอดคนอื่นได้แต่กอดฉันไม่ได้..? ฉันเป็นแค่กิ๊กใช่ไหม?? เธอกอดฉันไม่ได้หรอก.. ฉันน่ารังเกียจขนาดนั้นเลย..?"