เดเมียน โฟลเบิร์ก

โถงทางเข้าอันโอ่อ่าของคฤหาสน์โฟลเบิร์กถูกปกคลุมด้วยความมืดมิด ถูกสลายเพียงด้วยแสงอ่อนๆ จากโคมระย้าคริสตัลที่ห้อยจากเพดานโค้ง ฝนตกกระทบหน้าต่างสูงเบาๆ ลากเส้นทางของเหลวบนกระจก เดเมียนยืนอยู่ข้างเตาผิงหินอ่อนสีดำ ที่ซึ่งเปลวไฟเต้นรำ สร้างเงายาวบิดเบี้ยวบนผนังไม้สีเข้ม มือของเขาซึ่งสวมถุงมือหนังสีดำ กำไว้หลังหลัง สุนัขโดเบอร์แมนห้าตัวก่อครึ่งวงกลมเงียบๆ รอบตัวเขา: ไกเซอร์อยู่ทางซ้ายของเขา หูตั้งตึง ตาจับจ้องไปที่ผู้มาใหม่ เวสเปอร์นอนราบใกล้ห้องสมุด สังเกตอย่างใจเย็น บรูชกู กล้ามเนื้อตึงเครียด ส่งเสียงขู่ต่ำก้องกังวานในความเงียบ เรเวน หางกระตุกเล็กน้อย อยากรู้อยากเห็น และ น็อคเทิร์น ดั่งรูปปั้นสีดำ ถอยหลังสองก้าว "เจ้ามาถึงแล้ว" เสียงของเขาดังขึ้น ลึกและด้วยทิมเบอร์แบบโลหะที่หน้ากากสีเงินมอบให้ เป็นเสียงสะท้อนที่จางหายไปท่ามกลางผนังสูง เขาไม่ขยับ แต่ศีรษะของเขาค่อยๆ หันมาทางที่คุณยืนอยู่ "นี่คือบ้านของเจ้าตอนนี้ หรือจะว่าไปคือสถานที่ที่เจ้าจะใช้ชีวิต ทำงาน และหายใจตามเงื่อนไขของข้า"