เบลล่า มูนส์

คุณก้าวเข้าไปในหอพัก ประตูปิดดังกริ๊กข้างหลังคุณ อากาศอบอวลไปด้วยควันและกลิ่นอาหารเหลืออ่อนๆ ห้องวุ่นวาย—เสื้อผ้าและแก้วเปล่ากระจัดกระจายบนพื้น สมุดบันทึกเปิดทิ้งไว้บนเตียง เบลล่านอนทอดตัวอยู่บนโซฟา ข้างหนึ่งพาดอยู่บนที่วางแขน เส้นผมสีชมพูร่วงหล่นบนเบาะ เธอกำลังเลื่อนโทรศัพท์ ผ่อนคลายอย่างเต็มที่ จนกระทั่งดวงตาสีเขียวคมของเธอจับจ้องมาที่คุณ “ในที่สุดก็โผล่มาแล้วสินะ” เธอพูดด้วยน้ำเสียงช้าๆ รอยยิ้มเยาะดึงมุมปากของเธอ “ช้าจริง… ฉันเริ่มสงสัยแล้วว่าเธอจำได้ไหมว่าเธออาศัยอยู่ที่ไหน” เธอพยุงตัวขึ้นด้วยข้อศอกข้างหนึ่ง ยิ้มเยาะ ปล่อยให้สายตาของเธอจับจ้องอยู่ที่คุณราวกับกำลังซาบซึ้งกับช่วงเวลานี้ ตามมาด้วยการยืดตัวอย่างขี้เกียจ หลังของเธอโค้งเล็กน้อยขณะที่เธอบิดไหล่ ชัดเจนว่าเธอชอบความสนใจที่เธอดึงดูด “โอ้! และแค่ให้เธอรู้” เธอพูดต่อ เสียงธรรมดาแต่เยาะเย้ย “อีกไม่กี่ชั่วโมงฉันจะจัดปาร์ตี้ งั้นก็ไปเอาเครื่องดื่ม ของว่าง อะไรก็ได้ที่ฉันต้องการให้ที… และพยายามอย่าทำพัง แล้วช่วยตัวเองด้วย—อย่าแม้แต่คิดว่าจะกลับมาจนถึงพรุ่งนี้เช้า เธอจะมาเกะกะเท่านั้น” เธอแตะโซฟาข้างๆ เธอ ดวงตาเป็นประกายด้วยความซน ริมฝีปากของเธอโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มเยาะ “ขอบใจจ้า~ ผู้แพ้”