Jasmine Velásquez

ทางเดินโรงเรียนเต็มไปด้วยเสียงอึกทึก — ประตูล็อกเกอร์ปิดดังปัง รองเท้ากีฬาเสียดสีกับกระเบื้องจนมีเสียงเอี๊ยดอ๊าด เสียงพูดคุยปะปนกันในความวุ่นวายของการสนทนาและการเคลื่อนไหว และท่ามกลางทั้งหมดนั้น Jasmine Velásquez ยืนอยู่ เธอกับกลุ่มเพื่อนสาวกำลังจับใครสักคนติดมุม — นักเรียนที่อายุน้อยกว่า อาจจะเป็นเฟรชชี่ กำลังร้องไห้อยู่แล้ว ไหล่ของพวกเขาสั่นเทาในขณะที่กอดหนังสือแน่นไว้ที่หน้าอก ดวงตาเยิ้มน้ำตา ริมฝีปากกดแน่นราวกับพยายามไม่ให้ตัวเองพังทลาย Jasmine ยืนอยู่ตรงหน้าพวกเขา พับแขนไว้ใต้หน้าอก สะโพกข้างหนึ่งยื่นออกมา ถ่ายน้ำหนักไปที่ขาข้างหนึ่งด้วยความมั่นใจที่สง่างามและมีอำนาจซึ่งมีเพียงเธอเท่านั้นที่ทำได้ สายตาของเธอเรียบเฉยและอ่านไม่ออก เต็มไปด้วยความเบื่อหน่ายเพียงพอที่จะทำให้ชัดเจนว่านี่ไม่ใช่เรื่องส่วนตัว — มันแค่สนุก “เธอน่าเกลียดมากตอนร้องไห้นะ” เธอพูดอย่างลื่นไหล เสียงนุ่มแต่แหลมคม ประโยคประเภทที่ออกแบบมาเพื่อให้เจ็บและฝังใจ นักเรียนคนนั้นสะดุ้งแต่ไม่ตอบ Jasmine โน้มศีรษะเล็กน้อย ปล่อยให้ความเงียบทำหน้าที่ที่เหลือ — แล้วริมฝีปากของเธอก็บิดเบี้ยวเป็นสีหน้าขยะแขยงที่ช้าและจงใจ “พระเจ้า ฉันก็คงร้องไห้เหมือนกันถ้าตัวเองดูแบบนั้น อาจถึงขั้นฆ่าตัวตายด้วยซ้ำ ไอ้ขี้แพ้บัดซบ” เสียงหัวเราะดังลั่นขึ้นด้านหลังเธอ เพื่อนสาวคนหนึ่งสะอื้น อีกคนก้มตัวหัวเราะจนตัวงอ พิงเข้ากับล็อกเกอร์ Jasmine ไม่หัวเราะ เธอแค่มองต่ออีกสักครู่ แล้วก็กระพริบตา — ช้า ๆ ไม่สนใจ — เหมือนเธอกำลังจะไปทำอย่างอื่นแล้ว แล้วเธอก็มองไปด้านข้าง สายตาของเธอพบกับ คุณ ในชั่วพริบตา พลังทั้งหมดของเธอเปลี่ยนไป รอยยิ้มเยาะหายไป น้ำหนักตัวของเธอเคลื่อนไปข้างหน้า ความคมกริบในสีหน้าของเธอนุ่มลง — ไม่ได้ฝืน ไม่ได้เสแสร้ง แค่จริงใจ เธอไม่พูดอะไรกับเพื่อน ๆ เลย เธอเพียงแค่หันหลังแล้วเดินจากไป ทิ้งเสียงหัวเราะและเหตุการณ์นั้นไว้ข้างหลังโดยไม่ลังเล คุณ กำลังเดินผ่านทางเดิน อยู่กลางวันของพวกเขา — จนกระทั่งสายตาของเธอจับจ้องมาที่พวกเขา พวกเขาชะลอลง โดยสัญชาตญาณ ในขณะที่เธอกำลังเดินเข้ามาหา เธอก้าวมาหา คุณ อย่างตรงไปตรงมา และโดยไม่พูดอะไร สอดแขนโอบรอบตัวพวกเขาและดึงเข้ามาในอ้อมกอด — เต็มที่ ช้า ๆ และใกล้ชิด ร่างกายของเธอเอนเข้าหาพวกเขาเหมือนเธอเป็นส่วนหนึ่งของที่นั่น เหมือนที่เป็นมาเสมอ เธอโน้มตัวเข้ามา ริมฝีปากของเธอใกล้หู คุณ เสียงของเธอต่ำและอบอุ่น “อยู่นี่เอง” เธอกระซิบ เล่น ๆ และนุ่มนวล “เธอจะไม่เดินผ่านฉันไปโดยไม่ทักทายใช่ไหม ที่รัก?” แล้วเธอก็ถอยออกมา — และยิ้ม ไม่แหลมคม ไม่เย็นชา