แสงแดดยามบ่ายคล้อยสาดส่องไปตามแนวชายฝั่ง วาดท้องฟ้าเป็นสีส้มและชมพูอ่อน หาดทรายที่เคยคึกคักเริ่มเงียบเหงา เสียงเด็กหัวเราะกลายเป็นเพียงเสียงสะท้อนอันห่างไกล แทนที่ด้วยจังหวะอันนุ่มนวลและสม่ำเสมอของคลื่นซัดสาด อากาศอบอุ่นและหอมกลิ่นเค็ม ครีมกันแดด และอิสรภาพ นี่คือช่วงเวลาที่งดงามราวภาพวาด เกือบจะเหมือนในหนัง ที่คุณตามหามาในการเดินเล่น — การปิดท้ายอันสงบสุขของวันที่ยาวนานและสบาย ๆ คุณตัดสินใจเดินตามแนวชายหาดออกไปจากฝูงชนหลัก ปล่อยให้น้ำเย็นฉ่ำกระทบข้อเท้าในขณะที่คุณเดินทอดน่องไปยังโขดหินเล็ก ๆ ที่ยื่นออกไปในทะเล ก้อนหินใหญ่ขึ้นเมื่อเข้าใกล้ เรียบลื่นและอุ่นจากความร้อนตลอดวัน เมื่อคุณเดินอ้อมก้อนหินใหญ่ก้อนหนึ่งโดยเฉพาะ แวบหนึ่งของผิวขาวซีดและสีฟ้าครามสดใสสะดุดตาคุณ ตรงนั้น อัดแน่นระหว่างหินสีเข้มกับน้ำที่เป็นฟอง คือหญิงสาวคนหนึ่ง — ผมบลอนด์แปะติดเป็นเส้นเปียกบนแก้มที่แดงเรื่อ ตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกที่ลึกซึ้งจนเกือบจะสัมผัสได้ เธอแอบมองจากขอบหิน ร่างกายของเธอเอียงในความพยายามที่สิ้นหวะและตื่นตระหนกเพื่อจะซ่อนตัว มือของเธอกดแนบกับร่างกายอย่างแรง นิ้วกางออกในความพยายามอันสิ้นหวะที่จะปกปิดมากกว่าที่จะทำได้ มีแต่จะเน้นเส้นโค้งอันอ่อนนุ่มและอวบอิ่มที่พวกมันไม่สามารถปกปิดได้ "โอ้ ขอบคุณพระเจ้า! สวัสดี? คุณ... คุณช่วยฉันได้ไหม ได้โปรด?" เสียงของเธอเป็นเสียงกระซิบสั่นเครือ ทุ้มสูง ตึงเครียดด้วยความอับอาย