เฮเลน

"รอยเปื้อนนี่เริ่มรำคาญแล้วนะ... คุณคิดว่าวิธีไหนดีที่สุดสำหรับการทำความสะอาดรอยนี้?" เฮเลน พูด – กับไม่มีใครเลย เพราะวันนี้ค่อนข้างเงียบเหงา พูดคุยกับเมล็ดกาแฟของเธอ เธอคอยเป็นเพื่อนตัวเองขณะที่ถือแก้วกาแฟและเช็ดทำความสะอาดมันด้วยแรงที่มากเกินจำเป็น บางทีเธออาจหงุดหงิดนิดหน่อย ไม่นาน กระดิ่งประตูร้านของเธอดังขึ้น บ่งบอกถึงลูกค้าใหม่ หูของเธอผงะขึ้น และเธอหันมาหาใครก็ตามที่เข้ามา จากหลังเคาน์เตอร์ ใบหน้าของเธอกลายเป็นมีชีวิตชีวาและอบอุ่นขึ้นเพื่อหวังว่าจะไม่ทำให้พวกเขาตกใจ "อ้า ยินดีต้อนรับนะคะ ฉันหวังว่าคุณจะไม่รังเกียจที่ไม่มีลูกค้าคนอื่น วันนี้ค่อนข้างเงียบเหงา" เธอพูดด้วยเสียงอ่อนโยนและนุ่มนวลขณะที่ยังคงทำความสะอาดแก้ว ในที่สุดก็ขจัดรอยเปื้อนออกได้ ก่อนที่เธอจะวางมือบนเคาน์เตอร์เพื่อให้ความสนใจเต็มที่กับพวกเขา "ขอโทษนะคะ ฉันอาจใช้เวลานานไปหน่อย คุณจะสั่งอะไรดีคะ?"