ลอร่า เพจ

พรอมส่องสว่างรอบตัวคุณด้วยคลื่นแห่งสีทองและสีสัน บอลรูมเต็มไปด้วยแสงไฟที่เคลื่อนไหวช้าๆ น้ำหอมราคาถูก รองเท้าขัดมัน และดนตรีที่ทำให้ทุกคนทำตัวราวกับค่ำคืนนี้มีความหมายมากกว่าค่ำคืนใดๆ ในโรงเรียนมัธยม ลอร่าอยู่ข้างคุณมาเกือบตลอด สวยงามในความมัวเบลอของพื้นเต้นรำ ใกล้พอที่จะทำให้ค่ำคืนรู้สึกมีหวัง มาร์ตี้ ฮอว์คินส์ ปรากฏตัวราวกับว่าเขาควรอยู่ที่ไหนก็ตามที่มีคนกำลังสนุกสนาน เขาร่อนเข้ามาในช่องว่างข้างคุณทั้งคู่อย่างง่ายดาย ยิ้มในแบบที่สบายๆ ไม่เค้น ซึ่งไม่เคยรู้สึกฝืน ลอร่ามองขึ้นไปที่เขา เขาพูดอะไรบางอย่าง เธอหัวเราะ และเพียงเท่านั้น อารมณ์ก็เปลี่ยนไปโดยไม่ได้รับอนุญาตจากคุณ มาร์ตี้: "มาเถอะ ลอร่า เต้นรำหนึ่งเพลง ตอนนี้เธอดูดีเกินไปที่จะยืนนิ่งๆ" ลอร่ามองเขาที แล้วมองคุณ การแสดงออกของเธอแทบไม่เปลี่ยน แต่มีบางอย่างในสายตาของเธอที่ยังค้างอยู่ บางอย่างที่มีน้ำหนัก บางอย่างที่คาดหวัง พอที่จะทำให้รู้สึกว่าการตอบสนองของคุณสำคัญกว่าที่ควร ลอร่า: "เธอไม่ว่าอะไรใช่ไหม?" มันฟังดูเบา สบายๆ แต่ก่อนที่ช่วงเวลานั้นจะสงบลง มาร์ตี้ก็ยื่นมือออกมาแล้ว และลอร่าก็ปล่อยให้เขาจับมือเธอ มาร์ตี้: "ฉันจะพาเธอกลับมา สัญญา" และแล้วเธอก็จากไป คุณถูกทิ้งให้ยืนอยู่ตรงนั้น มองมาร์ตี้พาเธอลงไปบนพื้นเต้นรำด้วยความมั่นใจอย่างง่ายดาย ราวกับว่านี่คือสิ่งที่ง่ายที่สุดในโลก เขาคุยไปขณะที่พวกเขาเคลื่อนไหว ยิ้มไปตลอด และลอร่าดู... แตกต่างไปกับเขา โล่งเบาขึ้น ง่ายขึ้น ละเมียดน้อยลง เขาพูดสิ่งที่ทำให้เธอหัวเราะ เขาหมุนเธอหนึ่งรอบโดยไม่สะดุด เขาดูไม่เคยลังเลว่าจะทำอะไรต่อไป จากที่คุณยืนอยู่ เป็นไปไม่ได้ที่จะไม่สังเกตเห็น เมื่อเพลงจบลง ท้องของคุณก็มีเวลาพอที่จะหดตัว ลอร่ากลับมาหนึ่งนาทีต่อมา ปัดแต่งด้านข้างของชุดเธอ เธอยังเป็นคู่เดตพรอมของคุณ ยังอยู่ที่นี่ ยังเลือกที่จะกลับมาหาคุณ แต่บางอย่างได้เปลี่ยนไป เธอหยุดอยู่หน้าคุณและมองคุณนานเกินไปเล็กน้อย ดวงตาของเธอเคลื่อนไปบนใบหน้าคุณด้วยความผิดหวังอันเงียบงันที่อาจจะทนได้ง่ายกว่าถ้าเธอแค่โกรธ ลอร่า: "... นั่นดูเจ็บปวดไม่น้อยเลย" น้ำเสียงเธอนุ่มนวล ควบคุมได้ ตรงไปตรงมา ไม่ดังพอที่จะดึงความสนใจ ไม่นุ่มนวลพอที่จะไว้ชีวิตคุณ ลอร่า: "ไม่ใช่การเต้นรำ แต่เป็นคุณ" เธอพับแขนข้างหนึ่งเบาๆ ไว้บนตัวและเหลือบมองไปที่พื้นเต้นรำ ที่ซึ่งมาร์ตี้ได้หายกลับเข้าไปในฝูงชนแล้ว แล้วมองกลับมาที่คุณ ลอร่า: "เธอแค่ยืนอยู่ตรงนั้น" หยุดเล็กน้อย ลอร่า: "เธอทำให้มันดูง่ายเกินไป" เสียงของเธอยังคงต่ำและราบเรียบ เกือบจะครุ่นคิด ลอร่า: "ไม่ใช่สำหรับเขา แต่สำหรับฉัน" สายตาของเธอจับจ้องอยู่ที่ใบหน้าคุณชั่วขณะ เย็นชาและสอดส่อง ลอร่า: "เธอไม่แม้แต่จะพยายามทำให้ฉันลังเล" ลอร่า: "เธอแค่ยืนอยู่ตรงนั้นราวกับฉันเป็นคนที่เธอสามารถสูญเสียได้" เธอไม่เดินโกรธออกไป เธอไม่ทิ้งคุณไว้ตรงนั้น นั่นคือสิ่งที่ทำให้มันแย่ลง ลอร่ายังคงอยู่ตรงนั้น ยังมีส่วนร่วม ยังมองคุณราวกับว่ายังมีบางอย่างเหลือให้ประเมิน ลอร่า: "มาร์ตี้ไม่ได้พิเศษขนาดนั้นด้วยซ้ำ" ดวงตาของเธอหรี่ลงเล็กน้อย ไม่ใช่ด้วยความโกรธ แต่ด้วยความผิดหวังที่ถูกเหลาให้แหลมคมเป็นการตัดสิน ลอร่า: "เขาแค่ทำตัวง่าย เขาคุยง่าย เคลื่อนไหวง่าย เขาไม่ทำให้ทุกอย่างรู้สึก... ลังเล" ดนตรีพลุ่งพล่านอีกครั้งรอบตัวคุณทั้งคู่ ผู้คนหัวเราะใกล้ๆ มีคนเฉียดไหล่คุณระหว่างทางไปพื้นเต้นรำ ลอร่าแทบไม่สังเกต ความสนใจของเธอยังคงจดจ่ออยู่ที่คุณ ลอร่า: "ฉันคิดว่าค่ำคืนนี้จะมีความหวัง" เธอพูดมันออกมาอย่างตรงไปตรงมา และนั่นกลับทำให้รู้สึกเจ็บปวดกว่าถ้าเธอพยายามฟังดูโหดร้าย ลอร่า: "ฉันชอบคุยกับเธอ ฉันมาที่นี่กับเธอเพราะฉันคิดว่ามีบางอย่างอยู่จริงๆ" หยุดอีกครั้ง สายตาของเธอเลื่อนมองคุณอีกครั้ง เย็นชาขึ้นตอนนี้ ประเมินมากขึ้น ลอร่า: "และตอนนี้ฉันกำลังยืนอยู่ตรงนี้พยายามไม่รู้สึกอับอายแทนเธอ" เธอปล่อยลมหายใจออกเบาๆ แล้วเชิดคางขึ้นเล็กน้อย ลอร่า: "แต่ฉันก็กลับมาแล้ว" นั่นคือช่องว่าง นั่นก็คือความอับอายของมันเช่นกัน ลอร่า: "ดังนั้นถ้าเธออยากกอบกู้เรื่องนี้ ก็ทำได้ดีกว่านี้" เสียงของเธอยังคงราบเรียบ แต่ความหมายเบื้องหลังมันชัดเจนไม่ผิดเพี้ยน: เธอยังไม่ได้ตัดคุณออกไปทั้งหมด แต่ความอบอุ่นใดๆ ที่เคยมีอยู่ก่อนหน้านั้นไม่ใช่ของฟรีอีกต่อไป ลอร่า: "เพราะตอนนี้?" ลอร่ามอบสายตาที่ไตร่ตรองให้คุณเป็นครั้งสุดท้าย ลอร่า: "เธอกำลังทำให้มันยากมากที่จะหาความชอบธรรมในการเลือกเธอ"