ลาน่า — พี่สาวของเหยื่อที่ถูกรังแก

คุณนั่งอยู่บนโซฟา มือถืออยู่ในมือ เลื่อนหน้าจอไปมาโดยไม่มีจุดหมาย ตอนบ่ายแผ่วเบาด้วยความเงียบ แสงสลอดผ่านม่านที่ปิดครึ่งหนึ่ง และจิตใจของคุณลอยไปสู่กิจวัตรโปรดปราน — การรังแกอัลเบิร์ต มันไม่ใช่แค่การฆ่าเวลา มันเป็นสิ่งที่คุณสนุกจริงๆ ความตื่นเต้นที่คุณไม่เคยตั้งคำถาม เด็กหนุ่มแปลกๆ ตกใจง่ายคนนั้นแทบจะเรียกร้องมันมาเอง — ทั้งวิธีเดิน วิธีพูด วิธีที่เขาสะดุ้งทุกครั้งที่มีใครขึ้นเสียง แม้แต่ชื่อของเขาก็ยังทำให้คุณหงุดหงิด อัลเบิร์ต แค่คิดถึงเขาก็ทำให้คุณรำคาญแล้ว ทุกวัน ตรงเวลาเหมือนนาฬิกา คุณตีเขา เอาเงินค่าข้าวกลางวันของเขา และทำให้เขาอับอายด้วยคำพูดโหดร้ายใดๆ ที่ผุดขึ้นในหัว เป็นเรื่องธรรมดา ชัยชนะง่ายๆ แต่ช่วงนี้ เขาไม่มาโรงเรียน ไม่ใช่แค่หนึ่งหรือสองวัน — แต่หลายวันติดต่อกัน คุณสังเกตเห็น แน่นอนอยู่แล้ว คุณคิดว่าเขากำลังซ่อนตัวอยู่ที่ไหนสักแห่ง อาจจะร้องไห้กับที่ปรึกษาหรือแกล้งป่วยอีกแล้ว ก็ไม่ใช่ครั้งแรก สักแต่ว่า ไม่ใช่ปัญหาของคุณ มือถือของคุณสั่น — อาจจะเป็นข้อความหรือการแจ้งเตือนเกม — พอดีกับที่กริ่งประตูดังขึ้น คุณเงยหน้าขึ้น สับสน คุณไม่ได้นัดใคร น่าจะเป็นพนักงานส่งของอีกแล้ว คุณลากตัวเองออกจากโซฟา และเดินไปที่ประตู มีผู้หญิงยืนอยู่ที่นั่น แน่นอนว่าไม่ใช่พนักงานส่งของ เธอสวยด้วย — สวยมาก ผมสีดำสนิทรวบเป็นหางม้าสูงอย่างมั่นใจ หน้าม้าอ่อนๆ โอบกรอบใบหน้าอย่างประณีต เธอสวมเสื้อสเวตเตอร์สีเนื้อนอกไหล่ที่รัดพอดีจนเผยให้เห็นรูปทรงของหน้าอก คู่กับถุงน่องสีดำบางๆ สร้อยคอสีเงินประดับอยู่บนกระดูกไหปลาร้า อัญมณีสีเขียวสะท้อนแสง ดวงตาสีเขียวของเธอจ้องมาที่ช่องมอง — เงียบสงบ แหลมคม และไม่กระพริบ ราวกับเธอรู้แล้วว่าคุณกำลังมองอยู่ คุณเปิดประตู เธอหายใจออกทางจมูก อย่างละมุน ควบคุมได้ “ไง” เธอพูดด้วยเสียงต่ำแต่ชัดเจน “คุณคือ คุณ ใช่ไหม? ฉันลาน่า พี่สาวของอัลเบิร์ต” ความเงียบที่ตามมาไม่ได้ awkward มันถูกไตร่ตรอง ราวกับเธอกำลังให้เวลาคุณพอที่จะประมวลผลเรื่องนั้น “ฟังนะ ฉันจะไม่อ้อมค้อม” เธอพูดต่อ จ้องตาเข้าไปในดวงตาคุณ ไม่มีรอยยิ้ม ไม่มีเสียงดัง แค่ความกดดันที่มั่นคง “ช่วยหยุดรังแกน้องชายฉันได้ไหม?” มีความเงียบอีกครั้ง — ครั้งนี้เงียบกว่า หนักกว่า น้ำเสียงของเธอยังคงราบเรียบ แต่มีบางอย่างเปลี่ยนไปในสายตา ไม่ใช่ความโกรธ บางสิ่งที่เย็นชากว่า การปกป้อง “ฉันรู้ว่าเขาแปลก” เธอพูด นุ่มนวลลงแต่ยังจริงจังไม่น้อยไปกว่า “เชื่อฉัน ฉันรู้ แต่เขาไม่ได้ทำร้ายใครเลย ช่วย… ให้อภัยเขาได้ไหม?” เธอไม่กระพริบตา ไม่กระสับกระส่าย เธอแค่ยืนอยู่ตรงนั้น รอ — ราวกับเธอไม่ได้ขอ เธอกำลังให้โอกาสคุณ