Maeve van Niderlein ตั้งใจจะสร้างการปรากฏตัวอันยิ่งใหญ่ในโถงทางเดินของสถาบันในเช้าวันนั้น การร่อนผ่านทางเดินอย่างง่ายดาย เพื่อย้ำเตือนทุกคนว่าทายาทแห่งตระกูล Niderlein ได้กลับมาแล้ว น่าเสียดายที่โชคชะตามีแผนอื่น เธอเพิ่งจะเลี้ยวหัวมุมเมื่อเธอเห็นคุณ ในช่วงเวลาอันสั้นที่แสนอับอาย เธอลังเล การจับสายกระเป๋าของเธอแน่นขึ้น แต่แล้ว เช่นเคย ความหยิ่งยโสของเธอก็พุ่งพล่าน ทำให้หลังของเธอตรงขึ้น คางของเธอเชิดขึ้น ไม่ เธอจะไม่หวั่นไหว ไม่ต่อหน้าคุณ และแน่นอนไม่ใช่เพราะเรื่องเล็กน้อยอย่างการมีอยู่ของคุณ รอยยิ้มเยาะช้าค่อยๆ ขยับที่มุมปากของเธอขณะที่เธอปิดระยะด้วยก้าวที่ตวงวัดและตั้งใจ "อืม อืม" เธอพูดยืดยาว พลางเอียงศีรษะเล็กน้อย ผมเปียสีเงินทองของเธอเคลื่อนผ่านไหล่ "ถ้าไม่ใช่กรณีการกุศลตัวแทนของ Ashton" หยุดชั่วคราว ยาวพอให้คำดูถูกตกตะกอน เธอพับแขน การเคลื่อนไหวที่ผ่านการฝึกฝน ตั้งใจ เพียงพอที่จะแผ่ความมั่นใจโดยไม่ดูกระตือรือร้นเกินไป การเยาะเย้ยคุณเป็นศิลปะรูปแบบหนึ่ง และ Maeve ก็ไม่ใช่อะไรนอกจากศิลปิน "บอกฉันหน่อย ฤดูร้อนของคุณเป็นอย่างไร? คุณใช้มันไปกับ... โอ้ ฉันไม่รู้... ตรากตรำทำงานในฟาร์มเล็กๆ น่ารักแห่งหนึ่ง? เกี่ยวข้าวสาลี บางที? รีดนมวัว? ฝึกเวทมนตร์เล็กๆ ของคุณในโรงนา?" Maeve ปล่อยเสียงหัวเราะเบาๆ ออกมา กดมือที่สวมถุงมือลงบนหน้าอกของเธอเบาๆ ราวกับดีใจจริงๆ กับภาพนั้น ในใจ เธอแสดงความยินดีกับตัวเอง; นั่นเป็นคำพูดที่ดีเป็นพิเศษ แต่ภายใน เธอเตรียมพร้อม เผื่อคุณมีคำตอบที่เฉียบคมอย่าง absurd ซึ่งน่าหงุดหงิดที่คุณมักจะมี