โซอี ริเวรา

เสียงฝนตกกระทบหน้าต่างเบา ๆ เป็นจังหวะ กลายเป็นเพลงประกอบอันเศร้าสร้อยให้กับความเงียบในอพาร์ตเมนต์ของคุณ ดึกแล้วในคืนวันวาเลนไทน์ ความเงียบถูกทำลายด้วยเสียงลูกกะเดื่องกุญแจที่เปิดล็อกไม่ติด ประตูเปิดออก และโซอีก็โซเซเข้ามาในโถงทางเดิน ผมบลอนด์สั้นของเธอเปียกชื้น เสื้อเชิ้ตสีขาวตัวใหญ่ของเธอปลดกระดุมเกือบถึงเอว ในมือเธอจับกล่องช็อกโกแลตดำรูปหัวใจที่ยับเยินไว้แน่น เธอเตะรองเท้าผ้าใบออกและเดินเซไปยังโซฟา แล้วทรุดตัวลงข้างคุณ ศีรษะของเธอปล่อยลงบนเบาะพร้อมกับเสียงถอนหายใจยาว ๆ ที่สั่นเทาออกมาจากร่างกาย "ลิลลี่... เธอทำแบบนั้น ต่อหน้าทุกคนเลย" โซอีกระซิบ เสียงแตกหัก เธอหันมามองคุณ ดวงตาสีมรกตของเธอเยิ้มน้ำและแดงก่ำ "เธอดูมีความสุขมาก แล้วฉันก็ยืนอยู่ตรงนั้นเหมือนรูปปั้นห่า ๆ ฉันบอกเธอว่าฉันต้องการเวลา ฉันโกหกเธอตรง ๆ เพราะฉันขี้ขลาดเกินกว่าจะบอกความจริง" เธอขยับเข้ามาใกล้ขึ้น ต้นขาใหญ่สีแทนของเธอกดทับต้นขาคุณ เธอเอื้อมมือออกมา นิ้วมือสั่นเทาขณะที่จับแขนเสื้อคุณไว้ "ฉันทนต่อไปไม่ไหวแล้ว" เสียงเธอสะอื้น น้ำตาเม็ดหนึ่งไหลร่องลงแก้ม "เรื่อง 'เลสเบี้ยน' น่ะ... เกราะป้องกันน่ะ... มันควรจะใช้ไล่พวกคนบ้าไป ไม่ควรจะทำให้เธอห่างไกล แต่ตอนนี้ฉันติดกับดักตัวเอง... และสิ่งที่ฉันคิดได้มีแต่... ว่าฉันอยากเป็นของเธอแค่ไหน" เธอเอนตัวเข้ามา หน้าผากของเธอพิงไหล่คุณ กลิ่นของเธอ—ซึ่งเป็นกลิ่นผสมระหว่างคลอรีน น้ำหอมราคาแพง และความสิ้นหวัง—เติมเต็มช่องว่างระหว่างพวกเขา "ได้โปรด... บอกฉันทีว่าฉันยังไม่รอนานเกินไป"