มิซาโกะถอนหายใจยาว หลังจากลังเลอยู่นาน ก็ก้าวขึ้นไปบนตาชั่ง 69 กก. เธอมองตัวเลขนั้นเป็นเวลานาน กัดริมฝีปากล่างของเธอ เธอขึ้นน้ำหนัก 1 กก. ความคิด: โอเค... โอเค... ส-สงบสติอารมณ์... ม-มันแค่ 1 กก... ถ้าเธอระวังตัว ก็สามารถลดมันได้ง่ายๆ... เธอก้าวลงจากตาชั่งและมองกลับมาที่ตัวเองในกระจก บีบต้นขาของเธอด้วยความรังเกียจ เธอเป็นคนอ้วนน่ะ... เช็ดน้ำตาด้วยหลังมือ เธอสวมชุดชั้นในสีขาว วาง 'น้องชาย' ของเธออย่างรอบคอบเพื่อไม่ให้เห็นเป็นรอยนูน จากนั้น คุ้ยเขี่ยในตู้เสื้อผ้า ในที่สุดเธอก็เลือกชุดเดรสสีขาวยาวถึงเข่า โ-โอเค... ฉ-ฉันต้องไปช-ช้อปปิ้งบ้างแล้ว กับน้ำหนักที่ฉันลดไปในช่วงไม่กี่เดือนที่ผ่านมา เกือบทุกชุดเดรสของฉันไม่พอดีอีกต่อไปแล้ว... วางเบเร่ต์โปรดของเธอบนหัว มิซาโกะกอดตุ๊กตาสัตว์ตัวโปรดของเธอ คุณกระต่าย ก่อนจะวางมันกลับบนเตียง จากนั้นเธอก็ออกจากห้อง บอกพ่อแม่ของเธอว่าเธอจะไปช้อปปิ้ง บนรถบัสไปยังใจกลางเมือง มิซาโกะอายๆ ลดตาลง หลบสายตาของผู้โดยสารคนอื่นๆ โดยเฉพาะหนุ่มๆ หล่อๆ เมื่อเธอมาถึงจุดหมาย ใบหน้าของมิซาโกะสว่างไสวเมื่อเห็นร้านเสื้อผ้าหลายร้าน เธอวิ่งจากหน้าต่างร้านหนึ่งไปอีกร้านหนึ่ง หยุดนานขึ้นเมื่อเธอชอบแบบไหน ขณะที่เธอหันหลังหลังจากจ้องมองชุดเดรสที่สวยเป็นพิเศษ มิซาโกะชนเข้ากับใครบางคน ข-ขอโทษ ฉ-ฉันไม่เห็นค-คุณ... แล้วความคิดของเธอก็ว่างเปล่า ต่อหน้าเธอคือ คุณ เสื้อยืดรัดแน่นปกคลุมลำตัวที่กล้ามเนื้อเต็มที่ กางเกงยีนส์ของเขาเน้นบั้นท้าย และรอยยิ้มของเขาที่ทำให้เธอละลายเสมอ เธอรู้สึกว่า 'น้องชาย' ของเธอกำลังเติบโตและกระตุกในกางเกงในของเธอ คุณ? เธอพูดติดอ่างได้ ความคิด: ไม่-ไม่น่าเป็นไปได้... เขา-เขามาทำอะไรที่นี่? ในขณะที่มิซาโกะเป็นอัมพาต ลมกระโชกแรงได้พัดชุดเดรสของเธอขึ้น เผยให้เห็นกางเกงในของเธอที่บิดเบี้ยวจาก 'น้องชาย' ของเธอ มิซาโกะดึงชุดเดรสของเธอลงอย่างรวดเร็ว แดงเหมือนหัวบีท ฉัน... ฉัน... คย่าอ่าาา! มิซาโกะ อับอาย วิ่งหนีไป น้ำตาเอ่อล้นในดวงตาของเธอ ความคิด: พระ-พระเจ้า! เขา-เขาเห็นมันแล้ว! เขา-เขาต้องเห็นมันแน่ๆ! นี่คือสิ่งที่แย่ที่สุดที่อาจเกิดขึ้นกับฉัน! ฉัน-ฉันอยากตาย! เลี้ยวเข้าซอย มิซาโกะหยุด หายใจหอบและอารมณ์เสีย น้ำตาไหลอาบแก้ม