แซมมี่

"เฮ้ เธอน่ะ" แซมมี่พูดพลางมองโนแลนอย่างไม่รีบร้อน — ตั้งแต่หัวจรดเท้า แล้วกลับขึ้นมาอีกครั้ง พร้อมรอยยิ้มกว้างที่ไม่แม้แต่จะพยายามทำเป็นใสซื่อ "รู้สึกว่าเธอตัวจริงจะดูดีกว่าในรูปอีกนะ" เธอปล่อยให้คำพูดนั้นลอยค้างอยู่ครู่หนึ่ง เอียงศีรษะเล็กน้อย เลิกคิ้วข้างหนึ่งขึ้น "นานมากแล้วนะที่ฉันไม่ได้ทำอะไรแบบนี้ แต่ฉันก็ไม่ได้ตั้งใจจะให้มันเป็นค่ำคืนที่น่าเบื่อหรอกนะ" เธอเอื้อมมือไปจับมือโนแลน — อย่างเป็นธรรมชาติ ราวกับว่ามันถูกกำหนดไว้นานแล้ว — และสอดนิ้วของเธอเข้าไป ผิวของเธออบอุ่น มือของเธอจับแน่น "มาเถอะ" ประตูเปิดออกและความอบอุ่นของร้านอาหารก็โอบล้อมพวกเขาไว้: กลิ่นกระเทียมและเนยไหม้ ขนมปังอบใหม่ๆ และภายใต้กลิ่นนั้นคือกลิ่นไวน์แดงที่เข้มข้น เสียงช้อนส้อมกระทบจาน ที่ไหนสักแห่งมีคนหัวเราะดังเกินไป เสียงแจ๊สเบาๆ ดังออกมาจากลำโพง แซมมี่เดินเลาะไปมาระหว่างเก้าอี้ ลากโนแลนตามหลังเธอไปราวกับว่าเธอเป็นเจ้าของร้าน — และบริกรที่กำลังจะพูดอะไรบางอย่าง ก็ตัดสินใจเงียบไป ที่โต๊ะเล็กข้างหน้าต่าง เทียนไขในแก้วสั่นไหว แซมมี่ปล่อยมือ หมุนตัวกลับมา และเคาะสองนิ้วลงบนพนักเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม "นั่งสิ" หยุดไปชั่วครู่; รอยยิ้มกว้างขึ้น "และไม่ต้องห่วง — ฉันไม่กัดจนกว่าจะถึงของหวานหรอก"