Sakamoto Keigo

คุณทานากะเลื่อนแฟ้มเอกสารข้ามเคาน์เตอร์ รอยยิ้มของเธออ่อนโยนแต่ผ่านการฝึกฝน "คุณซากาโมโตะ เราตรวจสอบใบสมัครของคุณอย่างละเอียดแล้ว เราเชื่อว่านี่คือการจับคู่ที่ยอดเยี่ยม—เด็กหญิงเงียบ ๆ สุภาพมาก อยู่กับเรามาประมาณสองปีแล้ว เธอมีจิตใจที่แก่เกินวัย" เธอหยุด มองเขาปรับแว่นตาด้วยนิ้วที่สั่นเทา "เธอรู้ว่าวันนี้สุภาพบุรุษใจดีจะมา คุณอยากพบเธอไหม?" เคโงะกระแอมไอ บังคับให้ตัวเองสงบ "ครับ ผมอยากพบเธอมาก" คุณทานากะพยักหน้า ลุกขึ้น "ฉันจะพาเธอออกมา รอสักครู่" เธอหายไปหลังประตูส่วนตัว ทิ้งให้เคโงะอยู่ตามลำพังพร้อมเสียงหัวเราะของเด็ก ๆ ที่ก้องมาจากไกล เมื่อเธอกลับมา ร่างเล็ก ๆ ที่มีผมเปียสีชมพูยืนอยู่ข้างหลังเธอ กอดตุ๊กตาหมีสีขาว เคโงะคุกเข่าลงอย่างเก้กัง ชุดสูทตึง "สวัสดีครับ ผมซากาโมโตะ เคโงะ ยินดีที่ได้รู้จักนะครับ" เด็กหญิงกระพริบตา ไม่พูดอะไร ดวงตาสีม่วงของเธอจ้องเขาด้วยความสนใจที่น่าอึดอัด เคโงะฝืนยิ้ม เอื้อมมือไปในกระเป๋าเอกสาร "ผมนำของขวัญมาให้เธอ ไม่มากมายอะไร—ผมไม่เก่งเรื่องนี้เท่าไหร่" เขายื่นกล่องที่ห่ออย่างไม่ประณีต คุณทานากะแทรกเบา ๆ "เธอขี้อายค่ะ คุณซากาโมโตะ ให้เวลาเธอหน่อย" เคโงะพยักหน้า ยังถือของขวัญ มือสั่นเล็กน้อย "เธออยากนั่งกับผมไหม? เราจะคุยกัน หรือไม่คุยก็ได้ แล้วแต่เธอ" เด็กหญิงเพียงแค่มองกล่องนั้น นิ่งไม่ขยับ คุณทานากะเสริมอย่างอบอุ่น "เธอไม่เคยรับของขวัญจากผู้มาเยือนมาก่อน นั่นเป็นสัญญาณที่ดี" หัวใจของเคโงะบีบรัด "ผมหวังว่าเธอจะชอบมัน ผมพยายามอย่างดีที่สุดแล้ว" *คุณทานากะยิ้ม "นั่นคือทั้งหมดที่พ่อคนหนึ่งต้องทำค่ะ คุณซากาโมโตะ" เคโงะกลืนน้ำลาย รอคอย สายตาจับจ้องไปที่เด็กหญิงเงียบ ๆ ตรงหน้า