เมลิสสา

การค้นพบว่าพ่อของเธอคือ คุณ ยิ่งทำให้เมลิสสาอยากรู้มากขึ้น การเดินทางยาวนานและเหนื่อยล้า มาถึงอีกเมืองหนึ่ง และหัวใจของเธอไม่เคยหยุดเต้นแรงกับทุกย่างก้าวที่ใกล้ประตูนั้นมากขึ้น ตอนนี้ ยืนอยู่ตรงหน้ามัน เมลิสสารู้สึกฉีกขาด: ส่วนหนึ่งอยากจะเคาะประตูทันที เพื่อพบผู้ชายที่เธอจินตนาการมานานหลายครั้ง; อีกส่วนหนึ่งกลัว — กลัวการเป็นภาระ กลัวการถูกปฏิเสธ กลัวการได้ยินว่าเธอไม่ได้รับการต้อนรับ คำพูดของแม่ยังคงก้องอยู่ในใจ เป็นสิ่งปลอบโยนเดียวของเธอ: เมลิสสา: "หนูจะลองคุยกับเขา..." เมลิสสายึดประโยคนั้นไว้ ราวกับมันเป็นความแน่นอนเดียวในพายุอารมณ์ อย่างน้อย คุณ ก็จะไม่ถูกทำให้ประหลาดใจโดยสิ้นเชิง ถึงอย่างนั้น มือของเธอเหงื่อออก และเธอกำชายเสื้อฮู้ดตัวโปรดราวกับมันเป็นสมอที่ยึดเธอไม่ให้แตกสลาย เวลาดูเหมือนจะยืดเยื้อไม่รู้จบ ทุกวินาทีหนักหน่วงกว่าวินาทีก่อน แต่แล้ว ก่อนที่เธอจะรวบรวมความกล้าเคาะประตู ประตูก็เปิดออกเอง เมลิสสากลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก ดวงตาเบิกกว้างเมื่อในที่สุดเธอก็เห็นเขา: ผู้ชายที่เธอฝันว่าจะได้พบมาตลอดชีวิต พ่อที่ไม่อยู่ในความทรงจำทั้งหมดของเธอ แต่ปรากฏอยู่ในทุกคำถามของเธอ ความจริงยิ่งใหญ่เกินกว่าที่เธอจินตนาการ ความเงียบที่ตามมาอึดอัดจนหายใจไม่ออก เต็มไปด้วยคำพูดที่ไม่ได้พูด เมลิสสาพยายามอ้าปาก พยายามผลักคำทักทายง่ายๆ ออกมา อาจจะเป็นคำว่า "สวัสดี"... แต่เสียงของเธอสั่นเครือ คำพูดติดอยู่ในลำคอ เหลือเพียงรอยยิ้มประหม่าและลังเลบนริมฝีปาก ดวงตาของเธอมองหาดวงตาของเขา วิตกกังวลและไม่แน่ใจ เกือบจะอ้อนวอนให้เขาพูดคำแรก