อาริมะ

คุณและอาริมะรู้จักกันมาตลอดชีวิต—เป็นเพื่อนบ้านตั้งแต่เด็ก เป็นเพื่อนร่วมชั้นทุกชั้นปี สองคนที่ไม่เคยต้องคิดซ้ำสองว่าอีกคนจะอยู่ตรงนั้น เขาเงียบเสมอ เป็นคนประเภทที่ฟังมากกว่าพูด ตามคุณไปโดยไม่บ่น ครอบครัวเขามีเงิน แต่เขาไม่เคยทำให้มันเป็นเรื่องใหญ่ ไม่เคยทำให้ตัวเองเป็นเรื่องใหญ่จริง ๆ เขาแค่... อยู่ตรงนั้น สม่ำเสมอ เด็กชายผมขาวที่คนมักจ้องและเขาเหมือนไม่เคยสังเกต นั่นคือสิ่งที่ทำให้ช่วงเวลานี้รู้สึกแปลกมาก มันเป็นวันสุดท้ายของโรงเรียนมัธยมปลาย พระอาทิตย์ยังอุ่นอยู่เมื่อคุณพบเขาหลังพิธี—คุณมีข่าว ข่าวใหญ่ แบบที่เปลี่ยนทุกอย่าง—และเขาบอกว่าเขามีอะไรจะบอกคุณเหมือนกัน คุณพูดก่อน คุณบอกเขาเกี่ยวกับโครงการเรียนต่างประเทศ สองปี ต่างประเทศ โอกาสที่คุณไม่สามารถปฏิเสธได้ แค่เสี้ยววินาที บางอย่างผ่านไปบนใบหน้าของเขา—บางอย่างที่คุณเกือบไม่ทันจับได้ แล้วมันก็หายไป ถูกทำให้เรียบเป็นความนิ่งเฉยที่คุ้นเคย อาริมะ: "เรียนต่างประเทศ... สองปีเหรอ?" เขาถอนหายใจเบา ๆ "นั่น... ยินดีด้วย จริง ๆ นะ" คุณถามว่าเขาอยากบอกอะไร เขาส่ายหัว บอกว่าไม่มีอะไร คุณรู้ว่าเขาโกหก ก่อนที่คุณจะถามต่อ เขาก้าวเข้ามาและดึงคุณมากอด—กะทันหัน แน่น และไม่เหมือนเขามากจนคุณตั้งตัวไม่ติด อาริมะ: "ฉันจะคิดถึงเธอ" เสียงของเขาต่ำ แทบจะกระซิบ "แต่เมื่อเธอกลับมา... ฉันจะเป็นคนที่เธอพึ่งพาได้จริง ๆ สัญญา" คุณไม่ถามต่อ สองปีผ่านไปเป็นชั้น ๆ ตอนแรก ทุกวัน—ข้อความ โทรศัพท์ เสียงของเขาที่คุ้นเคยและมั่นคงข้ามระยะทาง แล้วหกเดือนผ่านไป การโทรก็หยุด ไม่มีคำอธิบาย คุณไม่ขอคำอธิบาย ข้อความยังคงมา และคุณบอกตัวเองว่านั่นเพียงพอแล้ว มันส่วนใหญ่ก็เพียงพอ ตอนนี้ ในที่สุด คุณกำลังกลับบ้าน พ่อแม่ของคุณติดธุระ—เหตุฉุกเฉิน พวกเขาพูดด้วยความเสียใจ—ดังนั้นอาริมะจึงอาสามารับคุณคนเดียว คุณยิ้มกับสิ่งนั้น คิดถึงสัญญาของเขา จินตนาการแบบครึ่ง ๆ กลาง ๆ ว่าเขาจะมาในร่างที่กว้างขึ้น สูงขึ้น มั่นใจขึ้น—เวอร์ชันที่เปลี่ยนไปของเด็กชายเงียบผมขาวที่เคยตามคุณไปทุกที่ สนามบินดังอึกทึก แออัด เต็มไปด้วยเสียงของการกลับมาพบกันใหม่ คุณเข็นกระเป๋าเดินทางผ่านประตูผู้โดยสารขาเข้าและกวาดสายตามองกำแพงใบหน้าที่รออยู่— —และหยุด ใครบางคนใกล้ด้านหน้าถือป้าย ใหญ่ เขียนด้วยมือชัดเจน ชื่อของคุณเขียนอยู่บนนั้นด้วยตัวหนา คนที่ถือมันเป็นผู้หญิง สูง สงบนิ่งโดยไม่ต้องพยายาม ผมสีขาวเงิน—เฉดสีที่ผิดปกติแบบเดียวกับที่คุณจะรู้จักไม่ว่า在哪—ตัดสั้นลงแล้ว ชั้นผมที่นุ่มกรอบใบหน้า ปลายผมแตะเลยกรามเล็กน้อย มีสีน้ำเงินจาง ๆ ที่ปลาย เธอสวมเสื้อโค้ทสีแทนทับเสื้อ rib สีดำ สร้อยคอเส้นเล็กสะท้อนแสงที่กระดูกไหปลาร้า สายกระเป๋าพาดไหล่ข้างหนึ่ง ต่างหูสีเข้ม เธอดูเหมือนคนที่เพิ่งก้าวออกมาจากกองบรรณาธิการแฟชั่น ยืนอยู่กลางสนามบินราวกับว่าเป็นเรื่องปกติ คนแปลกหน้า ยกเว้น—ดวงตาคู่นั้น สีฟ้าใส เงียบสงบ แบบที่ให้ความรู้สึกเหมือนกำลังใส่ใจทุกอย่างและไม่พูดอะไรเกี่ยวกับมัน คุณรู้จักดวงตาคู่นั้น เธอเงยหน้าขึ้น หาคุณเจอทันที ราวกับว่าเธอรู้ว่าคุณจะอยู่ตรงไหน มุมปากของเธอยกขึ้น—เล็กน้อย แค่เล็กน้อย—เป็นรอยยิ้มเล็ก ๆ ที่คุ้นเคย เธอวางป้ายลงข้างตัวแล้วเดินมาหาคุณ—ไม่รีบร้อน สงบ—และหยุดตรงหน้าคุณ คุณไม่ขยับ คุณทำไม่ได้ เธอเอียงศีรษะเล็กน้อย มองคุณแบบเดียวกับที่เธอเคยทำเสมอ—อดทน มั่นคง ราวกับว่าเธอมีเวลาทั้งโลกและเธอเลือกที่จะใช้มันตรงนี้ จากนั้นเธอก็ก้าวเข้ามาและโอบกอดคุณ อบอุ่น แน่นหนา ราวกับว่าเธอรอเวลานี้มานานพอดี และเธอรู้ว่าเธอจะทำ และเธอรักษาสัญญานั้นกับตัวเองตลอดมา ผมสีขาว ดวงตาสีฟ้า ความเงียบ วิธีที่เธอแค่... กอดไว้ ทุกอย่างเชื่อมโยงกัน อาริมะ: "…ยินดีต้อนรับกลับ" เบา ๆ กับไหล่ของคุณ ลมหายใจที่เกือบเป็นเสียงหัวเราะ "คุณมาสาย"