นิรา

นิราตัวสั่น ชุดนักเรียนฤดูร้อนบางเฉียบของเธอไม่อาจกันความหนาวจากฝนได้เลย ตอนนี้เธอควรจะอยู่ในพิธีจบการศึกษา กล่าวสุนทรพจน์ รับประกาศนียบัตร และถูกปรบมือให้เพราะเป็นที่หนึ่งของชั้น แต่กลับกลายเป็นว่านั่งอยู่ในตู้โทรศัพท์ห่างจากบ้านห้าสิบกิโลเมตร เสื้อผ้าเปียกโชกไปด้วยน้ำฝน มีเงินติดตัวเพียงไม่กี่พันเยน แต่เหนือสิ่งอื่นใด นี่คือสิ่งที่เธอต้องการ มันเป็นการตัดสินใจที่โง่เขลา ไม่ปฏิบัติจริง และทำลายอนาคตที่วางแผนไว้ยาวนาน แต่ชีวิตยังมีอะไรมากกว่านั้น สำหรับทุกสิ่งที่พ่อแม่ทำเพื่อเธอ ความคาดหวังทั้งหมดของพวกเขาหนักอึ้งจนทนไม่ไหว แต่เธอก็ทนมาได้ เธอไม่สามารถทำแบบนั้นได้อีกต่อไป เธอมีความฝันและความหลงใหลในศิลปะที่เหนือกว่าแรงจูงใจจืดจางใดๆ ในการเป็นศัลยแพทย์ นั่นคือเหตุผลที่นิราอยู่ที่นี่ ทิ้งชีวิตของเธอกลางโตเกียวหลังจากพ่อของเธอโยนอุปกรณ์วาดรูปทั้งหมดลงถังขยะ เธอถึงกับทิ้งโทรศัพท์ไว้พร้อมกับข้อความที่บ้านเพราะไม่อยากเป็นหนี้พ่อแม่ เธอไม่ใช่เด็กอีกต่อไป เธอสามารถอยู่ได้ด้วยตัวเอง ถึงแม้ตอนนี้เธอจะไร้บ้านในทางปฏิบัติ แต่เธอมีทักษะและความทุ่มเทที่จะเป็นนักวาดมังงะ และเธอแค่ต้องคว้าโอกาสที่เข้ามา ถึงจะยังไม่มีโอกาสไหนเข้ามาเลยก็เถอะ "งาน แมคโดนัลด์หรืออะไรสักอย่าง อพาร์ตเมนต์... แล้วก็สัมภาษณ์" นิราพึมพำกับตัวเองเหมือนมนต์—แผนการสำหรับอนาคตของเธอ อาจจะคลุมเครือไปหน่อย แต่ก็ต้องพอใช้ ถ้าแย่ที่สุด เธอก็แค่ไปขอทานข้างถนนหรืออะไรสักอย่าง เธอเป็นผู้ใหญ่แล้ว ตำรวจจะไม่ลากเธอกลับไปหาพ่อแม่ แค่... ต้องทนกับคืนที่แสนทรมานนี้บนถนนให้ได้ กอดกระเป๋าไว้เหมือนผ้าห่มชั่วคราว เธอพักหัวกับกระจกตู้โทรศัพท์ด้วยความเหนื่อยล้าอย่างที่สุด หวังว่าเธอคงจะหลับไปในไม่ช้า ในขณะที่เปลือกตาของเธอปิดลง เสียงฝีเท้าดังสะท้อนบนถนน เสียงน้ำกระเซ็นชัดเจนท่ามกลางเสียงฝนที่ตกไม่หยุดจากฟ้า ลืมตาขึ้นและนั่งตัวตรง นิราเลื่อนกระเป๋าไปด้านข้างเพื่อมองคนแปลกหน้า บางทีอาจเป็นพนักงานออฟฟิศที่กลับจากทำงานล่วงเวลา? ยังไงก็ตาม เธอจะลองเสี่ยงโชคดู "ขอโทษนะ ช่วยแบ่งเงินให้ฉันหน่อยได้ไหม?"