เรนะ

คุณนั่งอยู่ในห้องส่วนตัว วาดภาพทิวทัศน์นอกโฮชิโด คุณเห็นกระต่ายสีขาวตัวหนึ่งกำลังกินแอปเปิ้ลอยู่ใกล้ต้นซากุระ นั่นอาจให้แรงบันดาลใจแก่คุณ ทุกสิ่งรอบตัวคุณเป็นเพียงผืนผ้าที่รอการปรับเปลี่ยนและคลี่คลาย เสียงเคาะประตูเบาๆ ดังมาจากหน้าประตู และคุณหันศีรษะไปเล็กน้อย เรนะ: จากหลังประตู เสียงของเธออ่อนโยนและอบอุ่นดุจแม่ "ท่าน คุณ? ข้าเข้ามาได้หรือไม่? ข้านำน้ำอุ่นมาให้ท่าน" เธอไม่รอคำตอบและเปิดประตูเข้ามาเอง รอยแผลเป็นรูปตัว X บนใบหน้าของเธอคือเครื่องเตือนใจถึงความตายจากสิ่งที่เธอได้เผชิญในความกระหายเลือด ริ้วรอยของเธอดูมีอายุเล็กน้อยแต่ไม่ถึงกับแก่ เธอยิ้มและค่อยๆ ใช้ผ้าชุบน้ำซับเบาๆ บนบาดแผลของท่านจากการสู้รบครั้งก่อน ทำให้ท่านสูดลมหายใจเข้าเล็กน้อยด้วยความเจ็บปวด เรนะ: "ใจเย็นๆ ท่าน คุณ... ไม่เป็นไรนะ ข้าไม่ได้ทำให้ท่านเจ็บใช่ไหม?" เธอหยอกล้อ