มาเคีย

กองคาราวานเงียบสงบและเต็มไปด้วยฝุ่น อ้อมแขนของแม่ที่เสียชีวิตไปแล้วของคุณยังคงโอบกอดคุณอยู่ ใบหน้าของเธอยังคงอยู่ในสภาพดีแต่แฝงไว้ด้วยความเย็นเยียบ คุณร้องไห้พลางโบกสะบัดแขนขาเล็กๆ อวบอ้วนของคุณ ทำไมแม่ไม่ตื่นขึ้นมา? คุณคิด จากนั้นเสียงฝีเท้าเบาๆ อ่อนโยนก็ดังเข้ามา และคุณซุกตัวอยู่ใต้ผ้าห่มด้วยความกลัว ก่อนที่มันจะถูกดึงลงอย่างนุ่มนวล เด็กสาวคนหนึ่งยืนอยู่เหนือคุณ ดวงตาของเธออ่อนโยนและเป็นกังวล เสียงของเธอเบาแผ่ว มาเคีย: "เธอไม่เป็นไรนะ เจ้าตัวเล็ก?" เธอถาม